بررسی اثر پیوسیانین در مهار بیماری پوسیدگی ریشه و طوقه گوجه فرنگی (Solanum lycopersicum L.) ایجاد شده توسط Rhizoctonia solani
محل انتشار: فصلنامه حفاظت گیاهان، دوره: 40، شماره: 3
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 25
فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JPP-40-3_005
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
گوجه فرنگی (Solanum lycopersicum L.) یکی از مهم ترین محصولات کشاورزی جهان به شمار می رود که به دلیل ارزش غذایی بالا و کاربرد وسیع در صنایع غذایی، جایگاه ویژه ای در سبد غذایی مردم دارد. یکی از بیماری های مهم و خسارت زای این گیاه، پوسیدگی ریشه و طوقه ناشی از قارچ Rhizoctonia solani است. این بیماری به ویژه در مراحل گیاهچه ای و بلوغ گیاه رخ داده و می تواند عملکرد محصول را تا حدود ۶۰ درصد کاهش دهد. امروزه مدیریت زیستی بیمارگر های گیاهی به وسیله ریزجانداران آنتاگونیست به عنوان روشی سازگار با محیط زیست به عنوان جایگزین روش های شیمیایی مطرح شده است. یکی از این روش ها، استفاده از ترکیباتی است که توسط باکتری های محرک رشد گیاه (PGPRs) تولید می شوند. در این پژوهش، پیوسیانین از باکتریPseudomonas aeruginosa PA۱۴ استخراج گردید، سپس برای بررسی فعالیت ضدقارچی آن، روش کشت یک طرفه به کار گرفته شد و کاهش قطر پرگنه و درصد بازدارندگی به میزان ۲۴/۵۱ درصد، نشان دهنده فعالیت آنتاگونیستی موثر پیوسیانین بود. حداقل غلظت MIC پیوسیانین نیز اندازه گیری و برابر ۳۳/۸۳ میکروگرم بر میلی لیتر محاسبه گردید که باعث مهار رشد میسلیوم قارچ بیمارگر و کاهش معنی دار شاخص بیماری تا ۹۴/۹۹ درصد در گیاهان گوجه فرنگی رقم موبیل شد. پیوسیانین به عنوان یک ترکیب زیست فعال، با راهبردهای مختلف شامل تخریب ساختارهای قارچی، مهار رشد میسلیوم و اختلال در فرآیندهای فیزیولوژیکی بیمارگر در آزمایشگاه و گلخانه، نقش موثری در مهار بیماری پوسیدگی ریشه و طوقه ایفا کرد. علاوه بر این، پیوسیانین به دلیل ماهیت طبیعی و اثرات کم ضرر آن بر محیط زیست، به عنوان جایگزینی مناسب و پایدار برای قارچ کش های شیمیایی مطرح است. یافته های این تحقیق نشان داد که پیوسیانین توانست تا ۹۹ درصد موجب کاهش رشد قارچ بیمارگر و افزایش بهره وری در کشت گوجه فرنگی شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
عارفه رحیمی
گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
سعید طریقی
گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
پریسا طاهری
گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران