سنگ نگاری، زمین شیمی و جایگاه زمین ساختی سنگ های آذرین درونی باجکان-دورکان، جنوب خاوری ایران
محل انتشار: فصلنامه پترولوژی، دوره: 17، شماره: 3
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 11
فایل این مقاله در 26 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IJPU-17-3_004
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
مجموعه باجکان-دورکان در جنوب خاوری ایران و در منشور برافزایشی مکران جای دارد. با وجود تفسیرهای گوناگون، خاستگاه و جایگاه زمین ساختی سنگ های آذرین درونی این مجموعه همچنان مبهم و مورد بحث است. واحدهای سنگی مجموعه باجکان-دورکان پی سنگ دگرگونی-رسوبی دارند که با سنگ های آذرین درونی حد واسط تا اسیدی و نهشته های کربناته پوشیده شده اند. سنگ های آذرین درونی در سه گروه گرانیت، دیوریت و پلاژیوگرانیت رده بندی شده اند. پتاسیم فلدسپار، پلاژیوکلاز و کوارتز از سازنده های اصلی و آمفیبول، بیوتیت، زیرکن، ایلمنیت و هماتیت از کانی های فرعی این سنگ ها به شمار می روند. بافت های دانه ای و نیمه شکل دار، میکروگرافیک و گرانوفیریک که از درهم رشدی کوارتز و فلدسپار پدید آمده اند، به همراه نشانه هایی از پرتیتی شدن و جایگزینی بیوتیت با کلریت در بیشتر نمونه ها دیده می شوند. گرانیتوییدهای باجکان-دورکان ویژگی های زمین شیمیایی گرانیت های A-type متاآلومین را نمایش می دهند و سرشت ماگمایی کالک آلکالن پتاسیم بالا دارند. غنی شدگی نسبت به LREE، LILE همراه با ناهنجاری منفی Nb، P، Ba و Ti در این سنگ ها گویای مذاب جدا شده از خاستگاه پوسته ای آنهاست. بر پایه نمودارهای زمین ساختی، این گرانیت ها در گستره گرانیت های کمان آتشفشانی (VAG) و گرانیت های درون صفحه ای (WPG) جای گرفته اند و به گرانیت های پس از کوهزایی[۱] تعلق دارند. بر پایه موقعیت جغرافیایی و شواهد سنگ شناسی و زمین شیمیایی مجموعه باجکان-دورکان ادامه جنوب خاوری پهنه سنندج-سیرجان است و گرانیت های این مجموعه در زمین ساخت فرورانشی با کشش های موضعی همانند پهنه کششی-جدایشی[۲] پدید آمده اند. [۱] post-collision granites[۲] pull-apart
کلیدواژه ها:
نویسندگان
عزیزالله تاج ور
گروه اقیانوس شناسی، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار، چابهار، ایران
نسیم الیاس پور
مدرس زمین شناسی، آموزش و پرورش منطقه آزاد چابهار، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :