طراحی مدل نظام پیشنهاده (دستور کار) خط مشی گذاری عمومی با رویکرد هوشمندسازی: چارچوب مفهومی و طرح روش شناختی آمیخته اکتشافی متوالی
محل انتشار: مجله مدیریت استراتژیک هوشمند، دوره: 5، شماره: 4
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 23
فایل این مقاله در 24 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_ISM-5-4_011
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
هدف: مرحله دستورکارگذاری نخستین و تعیین کننده ترین حلقه در چرخه خط مشی عمومی است؛ زیرا تعیین می کند کدام مسائل عمومی به توجه نظام تصمیم گیری دست می یابند و کدام مسائل نادیده گرفته می شوند. با وجود گسترش کاربرد هوش مصنوعی، داده های بزرگ و پلتفرم های دیجیتال در مراحل اجرا و ارزیابی خط مشی، مدل نظام مندی برای هوشمندسازی مرحله دستورکارگذاری، به ویژه در بستر نظام سیاست گذاری ایران، ارائه نشده است. هدف این مقاله، تبیین چارچوب مفهومی اولیه و طرح روش شناختی دقیق برای طراحی مدل نظام پیشنهاده (دستور کار) خط مشی گذاری عمومی با رویکرد هوشمندسازی است.روش: این مقاله برگرفته از رساله دکتری است و بر پایه مرور نظام مند و انتقادی ادبیات نظری، چارچوب مفهومی سه لایه ای را صورت بندی می کند و سپس طرح پژوهش آمیخته اکتشافی متوالی را برای آزمون و تکمیل آن ارائه می دهد. فلسفه پژوهش پراگماتیسم است. در مرحله کیفی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با خبرگان منتخب به روش هدفمند و گلوله برفی تا حصول اشباع داده ای انجام و با تحلیل مضمون شش مرحله ای براون و کلارک تحلیل می شود. در مرحله کمی، پرسشنامه محقق ساخته حاصل از یافته های کیفی بر نمونه ای ۳۰۰ نفری از مدیران و کارشناسان نهادهای سیاست گذار اجرا و با تحلیل عاملی تاییدی اعتبارسنجی می شود. سپس روابط میان مولفه ها با مدل سازی ساختاری تفسیری سطح بندی و با تحلیل ماتریس اثرات متقاطع بر حسب قدرت نفوذ و وابستگی طبقه بندی می گردد.یافته ها: خروجی تحلیل نظری، چارچوبی متشکل از سه لایه است: لایه مبانی نظری (مدل فرایندی کایرن با تفصیل مرحله دستورکارگذاری بر اساس سه گام نخست مدل هشت مرحله ای پورعزت و اصول مشارکت عمومی)، لایه عناصر هوشمندسازی (داده های بزرگ، هوش مصنوعی، پلتفرم های مشارکت دیجیتال و سامانه های پایش هوشمند) و لایه بستر بومی (ساختار سیاسی-اداری، محدودیت های زیرساختی و فرهنگ سازمانی). همچنین مقایسه پنج مدل خط مشی گذاری هوشمند نشان داد که هیچ یک به تنهایی الزامات یک نظام هوشمند دستورکارگذاری را پوشش نمی دهد.نتیجه گیری: چارچوب و طرح روش شناختی ارائه شده، مسیری شفاف، تکرارپذیر و قابل ممیزی برای تبدیل ادبیات پراکنده خط مشی گذاری هوشمند به مدلی بومی و سلسله مراتبی فراهم می کند و می تواند مبنای پژوهش های تجربی بعدی و طراحی سامانه های پشتیبان دستورکارگذاری در نهادهایی مانند مجلس و سازمان برنامه و بودجه قرار گیرد.
کلیدواژه ها:
دستورکارگذاری ، نظام پیشنهاده خط مشی ، خط مشی گذاری هوشمند ، هوش مصنوعی ، روش آمیخته ، مدل سازی ساختاری تفسیری
نویسندگان
سیدمجتبی حسینی نیا
گروه مدیریت دولتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
کرم اله دانشفرد
گروه مدیریت دولتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
حرمت اصغری
گروه مدیریت دولتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :