اثربخشی مهارت آموزی مبتنی بر رفتاردرمانی دیالکتیکیی بر فرسودگی والدینی مادران دارای رگه های اختلال شخصیت مرزی در دوران جنگ

جنگ با ایجاد استرس های شدید و مزمن، نقش والدینی را دشوار میسازد، در این میان مادران دارای رگه های اختلال شخصیت مرزی به دلیل آسیب پذیری هیجانی بالاتر، بیش از سایرین در معرض فرسودگی والدینی قرار دارند. این مسئله ضرورت بررسی مداخلات موثر را برجسته می سازد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی مهارت آموزی مبتنی بر رفتاردرمانی دیالکتیکیی بر فرسودگی والدینی مادران دارای رگه های اختلال شخصیت مرزی در دوران جنگ انجام شد. روش پژوهش حاضر به صورت نیمه آزمایشی با طراحی پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری ۳ ماهه با گروه کنترل اجرا شد. حجم نمونه شامل ۳۰ نفر از مادران شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که با توجه به ملاک های ورود به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در گروه های آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای رفتاردرمانی دیالکتیکیی دریافت کرد و گروه کنترل در لیست انتظار بود. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه اختلال شخصیت مرزی لیشنرینگ (۱۹۹۹) و پرسشنامه فرسودگی والدینی میکولایجک و همکاران (۲۰۱۸) استفاده شد. داده ها با روش تحلیل واریانس آمیخته چند متغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد که در گروه مداخله میانگین نمره های کل فرسودگی والدینی و همه ابعادش در مرحله پس آزمون نسبت به مرحله پیش آزمون به شکلی معنادار کاهش یافته و این کاهش در مرحله پیگیری نیز حفظ شده بود. این یافته می تواند زمینه ساز توسعه برنامه های حمایتی و آموزشی باشد و به متخصصان بهداشت روان در ارائه مداخلات موثر یاری رساند.

کلیدواژه ها:

رفتاردرمانی دیالکتیکیی ، فرسودگی والدینی ، اختلال شخصیت مرزی ، مادران ، جنگ