تبیین دیپلماسی فرهنگی ایران و فرانسه و نقش رمانتیسم هدایت شده ملی در شکل گیری هویت معماری آموزشی پهلوی اول

ادبیات معماری پهلوی اول نقش دیپلماسی فرهنگی ایران و فرانسه را جدا از جنبه های کالبدی مدارس بررسی کرده است. تمرکز پژوهش باتوجه به این خلا، مسئله را، چگونگی عمل کردن سازوکارهای انتقال مفاهیم هویتی از طریق معماری آموزشی دوره پهلوی اول و چگونگی بازتاب رمانتیسم هدایت شده ملی در فضا مطرح می نماید. روش تحقیق، تاریخی-تفسیری بر مبنای روش توصیفی-تحلیلی داده ها ا ست. مدارس طراحی شده توسط فرانسویان نمونه مورد بررسی هستند. تحلیل بناها از طریق کدگذاری در نما و پلان و با توجه به تحلیل در الگوهای پلان (T/H/U شکل)، محورهای تقارن، حیاط مرکزی و سردرها، نشان می دهد: ترکیب تناسبات کلاسیک، نظم محوری و نمادپردازی تاریخی، مهم ترین سازوکارهای انتقال معنا بوده اند. نتیجه پژوهش ارائه چارچوب ۵ بعدی برای فهم معماری آموزشی این دوره به عنوان الگوی پیشنهادی است. این مدل، رمانتیسم هدایت شده ملی در مدارس را نه یک سبک تزئینی، بلکه پدیده ای هویتی و بخشی از راهبرد دولت برای شکل دهی به هویت مدرن ایرانی می داند.

کلیدواژه ها:

دیپلماسی فرهنگی ، رمانتیسم ملی گرا ، هویت سازی ، مدرسه هنرهای زیبای بوزار ، معماری آموزشی ، پهلوی اول