عواطف مثبت در میان زبان آموزان ایرانی: یک مطالعه مرور دامنه ای از منظر نظریه ارزش گذاری عاطفه

رویکرد مثبت گرا در اکتساب زبان دوم، کاوش در بهزیستی زبان آموزان را جانی دوباره بخشیده است؛ با این حال، مدل های بنیادی عمدتا غرب محور باقی مانده و بر شور و شعف به جای حالات آرامش بخش تاکید دارند. این مطالعه مرور دامنه ای با بهره گیری از نظریه ارزش گذاری عاطفه به بررسی پژوهش های عواطف مثبت در میان زبان آموزان ایرانی پرداخته و ۱۲۲ مطالعه تجربی (۲۰۱۶ تا ۲۰۲۶) را سنتز و تحلیل کرده است. یافته ها نشان دهنده یک «هرم عاطفی ایرانی» با قاعده ای سنگین از عواطف مثبت با برانگیختگی بالا است که در آن لذت یادگیری زبان خارجی متغیر مرکزی محسوب می شود. این سوگیری ناشی از یک فیلتر روش شناختی است؛ جایی که ابزارهای روان سنجی استاندارد، هیجان را در اولویت قرار داده و حالات آرامش بخش را نادیده می گیرند. این مطالعه خلاءهای تجربی عمیقی را شناسایی می کند: سکوت کامل جمعیت شناختی در مورد کودکان زیر ۱۲ سال، اتکا به مدل سازی های مقطعی، و سوگیری در انتخاب شرکت کنندگان (تمرکز بر دانشجویان زبان انگلیسی). با وجود تحول در مطالعات اخیر (۲۰۲۴-۲۰۲۶) که نشان می دهد حالات عاطفی با برانگیختگی پایین مانند آرامش ذهنی در یادگیری زبان، به عنوان سپرهای فرهنگی در برابر استرس های آموزشی عمل می کنند، این حوزه از نظر نظری همچنان پراکنده است. در نهایت، این پژوهش مرزهای بعدی تحقیق را در دو انتهای طیف برانگیختگی، یعنی حالات اوج عواطف مثبت با برانگیختگی بالا و حالات جامعه پسند عواطف مثبت با برانگیختگی پایین معرفی کرده و از یک روان شناسی مثبت گرای استعمارزدایی شده در ایران دفاع می کند که آرامش را به عنوان یک راهبرد بقای عملکردی به رسمیت شناخته و خواستار دستورکار پژوهشی فراگیر و پویاست.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت گرا ، زبان آموزان ایرانی ، نظریه ارزش گذاری عاطفه ، عواطف مثبت با برانگیختگی بالا ، عواطف مثبت با برانگیختگی پایین