بازنمایی نارسایی های نگره انکاری هارت به نظام حقوق بین الملل

در گستره علم حقوق، بیشترین چالش های این مفهوم بحث انگیز، متوجه حقوق بین الملل است؛ اینکه آیا اساسا آنچه حقوق بین الملل خوانده می شود، دارای کیفیت حقوقی و ویژگی های نظام حقوقی است؟ در این باره، مشارکت برجسته هارت در قرن بیستم از شان ویژه ای برخوردار است و محوریت بخشی به نگره او (اثبات کیفیت حقوقی و انکار نظام مندی حقوق بین الملل)، طیف دیدگاه های متنوع هستی شناسی و نظام حقوق بین الملل را به کمال بازتاب می دهد. هارت، با رد نظریه آستین (فرمان) به عنوان آخرین منکر تاثیرگذار حقوق بین الملل و تاکید بر بایستگی نگاهی واقع بینانه به بافتار قدرت بنیان و حاکمیت مدار نظم بین المللی، حاکمیت را در قامت مفهومی حقوقی بر فراز قدرت دولت ها می بیند. وانگهی، او حقوق بین الملل را فاقد صورت بندی کامل حکمرانی و صرفا مجموعه ای از قواعد می شمرد که نابرخوردار از قواعد ثانویه شناسایی (برای تعیین منابع حقوقی و معیارهای تشخیص قواعد حقوقی)، تغییر، قضاوت و اجرا (برای قانونگذاری و امر قضا) و بنابراین نامنطبق با نظام حقوقی (اتحادی از قواعد اولیه و ثانویه) است. دکترین غالب معاصر اما با نامقبول شمردن فرم گرایی افراطی هارت، قاعده برین شناسایی و کارکردهای سه گانه قانون سازی، قضاوت و اجرا را، اگرچه ناکامل، در نظم حقوقی بین المللی به رسمیت می شناسد. بی شک نفی سازمان یافتگی حقوق بین الملل، به معنای تردیدافکنی در کارویژه های کلیدی این پهنه، مانند تقنین و قضاوت، است.

کلیدواژه ها:

فلسفه حقوق بین الملل ، قاعده شناسایی ، قواعد ثانویه ، نظام حقوق بین الملل ، هربرت هارت.