واکاوی انواع و کارکردهای قانون موقت

اصولا قوانین باید جامعه خود را منعکس کنند و قادر به تنظیم رفتار اجتماعی متناسب با تغییر و تحولات جدید باشند، و براساس اطلاعات کامل، در یک فرایند مشورتی و آگاهانه تصویب شوند؛ اما بررسی ها نشان میدهند که انعکاس جامعه کنونی به دلیل شتاب اجتماعی و تکنولوژیکی آن به چالشی فزاینده تبدیل شده است و قانون گذاران قادر به هماهنگی کامل با این تحولات نیستند؛ بنابراین یکی از راهکارهای آن ها برای حل این چالش ها، تقنین موقت بوده است. قانون گذاری موقت برای حل مشکلات موقت، مدیریت شرایط اضطراری و موضوعات به شدت اختلافی، در حوزه های نوآورانه استفاده می شود. این نوع قانونگذاری شامل دو ابزار تعیین زمان مشخص (بندهای غروب) برای انقضای قانون و تصویب آزمایشی قانون است. بر این اساس، در قانون بندی برای زمان خاتمه کل قانون یا بخشی از آن گنجانده می شود. تقنین آزمایشی حاکی از رویکرد آزمون و خطا در امور جامعه و یادگیری پویا از نتایج آن است. قانون موقت با وجود کارکردهای مطلوب، مورد نقدهایی قرار گرفته است و در نظام های مختلف، نه به طور سیستماتیک، بلکه فقط در موارد خاص و براساس علل موجه تصویب می شود. مقاله با روش توصیفی تحلیلی به واکاوی زوایای مختلف قانون موقت میپردازد.

کلیدواژه ها:

قانون موقت ، قانون آزمایشی ، قانون خاتمه دار ، ارزیابی ، اثربخشی