بازاندیشی دکترین‎ ‎«حاشیه صلاحدید» در رویه قضایی دیوان اروپایی حقوق بشر در پرتو نظریه واسازی دریدا

پس از لازم الاجرا شدن کنوانسیون اروپایی حقوق بشر، ارگان قضایی آن، یعنی دیوان اروپایی حقوق بشر (دادگاه استراسبورگ)، با بهره گیری از دکترین «حاشیه صلاحدید»، به دولت های عضو این امکان را داد تا در چارچوب سیاست ها و فرهنگ های داخلی خود تصمیماتی موافق با اصول این کنوانسیون اتخاذ کنند. در واقع، این دکترین به عنوان ابزاری برای برقراری توازن میان حقوق فردی و منافع عمومی به کار می رود. اما از دیدگاه واسازی ژاک دریدا، این اختیار گاه در عمل به بازتولید نابرابری ها و چالش هایی در راستای تضمین حقوق بشر منجر می شود. در این زمینه، نظریه واسازی با تاکید بر لغزش های معنایی و ناپایداری مفهومی متون حقوقی، نشان می دهد که چگونه دکترین حاشیه صلاحدید گاه به لحاظ عملکردی دچار تناقضاتی ذاتی می شود و محدودیت های ناموجه بر حقوق و آزادی های شهروندان را توجیه می کند. حال، این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی تلاش دارد تا با بازخوانی دکترین حاشیه صلاحدید از دیدگاه فلسفی دریدا (واسازی)، ضرورت بازنگری و تعدیل در تفاسیر سنتی آن را آشکار سازد و به درک بهتر محدودیت ها و ظرفیت های آن دست یابد.

کلیدواژه ها:

تفسیر حقوقی ، حاشیه صلاحدید ، حقوق بشر ، دادگاه استراسبورگ ، واسازی.