دولت بی طرف: افسانه یا واقعیت؟

بی طرفی لیبرال که نظریه ای غالب در فلسفه سیاسی معاصر و ایده مرکزی دولت مدرن تلقی می شود، در عمل نسخه ای بی نقص نبوده و امکان تحقق آن محل تامل است؛ هرچند کنار گذاشتن بی طرفی نیز می تواند پدیدآورنده دولتی تمامیت خواه باشد. در مقاله حاضر، بر پایه تحلیل مفهومی و با نگاهی انتقادی به پاره ای از مبانی و پیش فرض ها، چرایی امتناع نظری و عملی ایده دولت بی طرف و نامطلوبی پیامدهای بی طرفی مطلق به عنوان پرسش این تحقیق واکاوی می شود؛ به خودشکنی بی طرفی و ناتوانی در توجیه بی طرفانه این نظریه، ابتنا بر نوعی فردگرایی اتمیستی، بی توجهی به زمینه مندی ارزش ها، پیگیری یکسان سازی فرهنگ های غیرلیبرال، فقدان اراده کاملا آزاد و مستقل برای تحقق خودآیینی، ناکامی رویکرد بازارمحور در تامین گزینه های کافی برای انتخاب گری شهروندان پرداخته می شود و بحران های برخاسته از دولتی بی طرف که غایتی برای انسان متصور نیست، دغدغه مندی نسبت به فضایل در حوزه عمومی را از شهروندان سلب می کند، نقشی منفعل درباره شکوفایی قابلیت های انسانی ایفا می کند و نسبت به مسئولیت های اجتماعی شهروندان و مداخلات ضروری دولت بی توجه است، تحلیل می شود. بر اساس نتایج و یافته های این پژوهش، بی طرفی مطلق و خنثایی برای دولت در همه امور مرتبط متصور نیست، بلکه تعیین قلمرو بی طرفی و جانبداری اهمیت دارد و آنچه مطلوب و دست یافتنی است، بی طرفی مشروط است. امکان و توجیه مراتبی از بی طرفی مشروط با سطحی از کمال گرایی اخلاقی مورد بررسی نظری این نوشتار است.

کلیدواژه ها:

آزادی منفی ، بی طرفی ، خودآیینی ، فردگرایی ، کمال گرایی.