تاثیر فردگرایی بر محدودیت قدرت دولت

از نگاه فردگرایان، اصالت از آن فرد است و دولت تنها در سایه وجود فرد و با هدف خدمت به او موجودیت پیدا می کند. دولت پدیده ای مکانیکی و مصنوع بشر دانسته می شود، بنابراین به سان یک ابزار باید به گونه ای طراحی و سازماندهی شود که بتواند انتظارات سازندگانش را برآورده کند. اما قدرت برآمده از افراد در دست دولتمردانی قرار می گیرد که تمایلشان به سوءاستفاده از قدرت، می تواند نه تنها خود دولت، بلکه افراد را نیز به ابزاری در خدمت مطامع و هوس های آن ها تبدیل کند. ازاین رو فردگرایان به جستجوی راهکارهایی برای مهار قدرت دولت اهتمام ورزیده اند. این پژوهش با هدف بررسی برخی از این راهکارها، در رویکردی توصیفی و تحلیلی به نظریات فردگرایان و اثرات آن در حوزه قدرت، به این نتیجه دست یافته است که فردگرایی با اعمال تحدیدهای ساختاری، هنجاری و رفتاری توانسته است قدرت دولت را با هدف تضمین حقوق و آزادی های اساسی افراد محدود سازد. تفکیک و توازن قوا، نظام نمایندگی، حاکمیت قانون، بی طرفی، شفافیت، مسئولیت پذیری و پاسخگویی، ازجمله این راهکارهای محدودکننده هستند.

کلیدواژه ها:

جامعه ، دولت ، فرد ، فردگرایی ، قدرت