مدل سیاستی اقتصاد مردمی مبتنی بر ظرفیت سازی رشد اقتصادی برنامه پیشرفت هفتم

هر مفهومی که برای سیاست گذاری به عنوان محور قرار می گیرد نمی تواند بدون سازوکار روشن اجرایی و مفاهیم عینی مسیری به سمت تحقق طی کند؛ اقتصاد مردمی که به عنوان یک محور اساسی در برنامه پیشرفت هفتم مورد تاکید قرار گرفته است در صورتی که فاقد الگوی سیاستی منسجم باشد عملا نمی تواند خود را بیشتر از یک توصیه سیاستی مطرح گرداند علاوه بر اینکه ظرفیت های موجود را نیز نمی تواند محقق کند؛ لذا عینی پذیری مفاهیم از جمله مهم ترین مسائلی است که باید به آن پرداخته شود؛ در این پژوهش با محوریت مولفه های اقتصاد مردمی یک چرخه فرایندی عینی به مانند تولید که جزو مولفه های اقتصادی مردمی نیز می باشد به روش تحلیلی و توصیفی مورد بازخوانی قرار گرفت و سیاست هایی ذیل آن تدوین گردید که این سیاست ها با ترکیبی از روش کیفی (تولید گویه سیاستی به واسطه مولفه ها) و کمی CVI به قضاوت خبرگانی به واسطه توزیع پرسشنامه به جهت صحت سنجی اعتبار نتایج سیاستی قرار داده شد که نتایج سیاستی را در چرخه اول (موضوعیت مردم در حل مسائل، بهره مندی از عائدات و راهبری) و چرخه دوم (تامین مالی ملی، خرد و مالکیت محور و توانمندساز) و چرخه سوم (فعالیت جمعی بر پایه رعایت عدالت، هویت انسانی و رعایت اقتضائات) می توان خلاصه نمود؛ علاوه بر اینکه بنا به نتایج پرسشنامه هیچ گویه سیاستی به عنوان غیر مرتبط مطرح نگردید که خود حاکی از صحت نسبی مدل می باشد؛ بنابراین مدل سیاستی جهت ظرفیت سازی رشد اقتصادی برنامه پیشرفت هفتم می توان تامین مالی مستقیم و شفاف تولید را در یک سناریو حداقلی عدد ۱۸ هزار میلیارد تومان در سال را امکان پذیر دانست.

کلیدواژه ها:

مدل سیاستی ، اقتصاد مردمی ، ظرفیت سازی ، رشد اقتصادی ، برنامه پیشرفت هفتم