بررسی تاثیرات ادغام طبیعت در طراحی معماری شهری بر کیفیت زندگی (مطالعه موردی: شهر آمل)

در دنیای امروزی، شهرها به محیط های پیچیده و پویایی تبدیل شده اند که زندگی روزمره انسان ها را به طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار می دهند. شهر آمل با چالش های خاصی نظیر آلودگی هوا، کمبود فضاهای سبز و بی توجهی به ابعاد انسانی در طراحی شهری مواجه است. هدف اصلی این پژوهش بررسی تاثیرات ادغام طبیعت در طراحی معماری شهری بر کیفیت زندگی است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و کمی است و داده ها از طریق پرسشنامه های ساختاریافته شامل ۴۲ شاخص جمع آوری شده است. نمونه گیری به صورت تصادفی ساده انجام و حجم نمونه ۳۸۵ پرسشنامه تعیین شده است. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و روش های آماری توصیفی و استنباطی تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که کیفیت زندگی در شهر آمل با میانگین ۳.۵ در سطح متوسط رو به مطلوب قرار دارد، در حالی که متغیر «ادغام طبیعت در طراحی معماری و شهری» با میانگین ۳.۳ نشان دهنده جایگاه نامناسب این شاخص در برنامه ریزی شهری است. آزمون همبستگی، رابطه مثبت و نسبتا قوی ادغام طبیعت با کیفیت زندگی (۰.۶۶) و کیفیت محیط زیست (۰.۶۳) را تایید کرده و تحلیل رگرسیون نیز این متغیر را با ضریب ۰.۴۱ به عنوان قوی ترین پیش بین کننده کیفیت زندگی معرفی نموده است. بررسی مناطق چهارگانه نشان می دهد منطقه ۳ با طراحی طبیعت محور بالاترین (۴.۰) و منطقه ۴ با تراکم ساختمانی و فقر عناصر طبیعی پایین ترین (۳.۲) امتیاز را دارند. همچنین، ۸۹ درصد شهروندان وجود عناصر طبیعی در معماری را ضروری دانسته و ۳۰ درصد افزایش فضای سبز را به عنوان دومین نیاز مهم شهری مطرح کرده اند که نشان دهنده تبدیل این موضوع از یک ترجیح زیبایی شناختی به یک مطالبه عمومی است.بنابراین نتایج تحقیق حاکی از آن است. ادغام طبیعت در طراحی معماری و شهری با ضریب تاثیر ۰.۴۱ قوی ترین عامل پیش بین کننده کیفیت زندگی در شهر آمل است از این رو، گذار از معماری صلب مدرن به طراحی بیوفیلیک و بازآفرینی طبیعت محور در مناطق محروم (به ویژه منطقه ۴)، راهبرد اصلی ارتقای کیفیت زندگی و تحقق توسعه پایدار شهری در آمل محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

ادغام طبیعت ، طراحی معماری ، کیفیت زندگی ، شهر آمل ، فضاهای سبز