ارزیابی اختلاط فرهنگ آکوستیک در سکونتگاه های پس از جنگ افغانستان؛ مطالعه موردی محله برآفتاب شیراز

جنگ به عنوان یکی از مهم ترین سوانح انسان ساز، پیامدهایی چون مهاجرت و اسکان دائم را به دنبال دارد که تغییر در منظر صوتی و فرهنگ آکوستیک جوامع را اجتناب ناپذیر می سازد. مهاجران افغانستانی پس از ورود به سکونتگاه های شهری ایران، به ویژه محله برآفتاب شیراز، با فرهنگ آکوستیک متفاوتی مواجه می شوند که می تواند موجب بروز تعارضات شنیداری و کاهش کیفیت زندگی گردد. هدف پژوهش حاضر، شناسایی این تعارضات و بررسی نقش فرم کالبدی در واکنش های ساکنان ایرانی و افغانستانی است. روش تحقیق بر پایه ی مطالعات میدانی و کتابخانه ای انجام شد. جامعه آماری شامل خانوارهای ایرانی و افغانستانی بود و داده ها از طریق مشاهده، مصاحبه و پرسشنامه گردآوری شد. تحلیل داده ها با رویکرد توصیفی–تحلیلی و نرم افزارهای تخصصی صوتی و آماری صورت گرفت. یافته ها نشان داد تفاوت در انتظارات شنیداری و کیفیت عایق بندی صوتی عامل اصلی تنش های همسایگی است. همچنین، مداخلات کالبدی مانند بهبود طراحی واحدهای مسکونی و ارتقای عایق بندی صوتی می تواند به کاهش مزاحمت های صوتی و ارتقای حریم خصوصی شنیداری منجر شود.

کلیدواژه ها:

soundscape ، acoustic culture ، post-war migration ، auditory privacy ، urban settlement ، منظر صوتی ، فرهنگ آکوستیک ، مهاجرت پس از جنگ ، حریم خصوصی صوتی ، سکونتگاه شهری