اثر تعاملی خودشیفتگی مدیران و انحراف توجه سهامداران نهادی بر مسئولیت پذیری اجتماعی شرکت

هدف: این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تعاملی خودشیفتگی مدیران و انحراف توجه سهامداران نهادی بر مسئولیت پذیری اجتماعی شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی سال های ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۳ انجام شد. رویکرد این پژوهش بر لزوم تبیین نقش هم افزایی بین ویژگی های روانشناختی مدیران و ساختار مالکیت نهادی در شکل گیری رفتارهای مسئولانه اجتماعی است. روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی _ همبستگی است. ۱۳۲ شرکت به عنوان نمونه نهایی برای ده سال (۱۳۹۳-۱۴۰۳) پژوهش انتخاب شد. پس از حذف داده های پرت، در مجموع ۱۱۹۵ مشاهده سال- شرکت برای اجرای آزمون های آماری مورد استفاده قرار گرفت. داده ها با استفاده از رویکرد داده های تابلویی (پنل دیتا) و مدل رگرسیون چندمتغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. تحلیل ها نیز با استفاده از نرم افزار EViews انجام شد. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که اثر تعاملی خودشیفتگی مدیران و انحراف توجه سهامداران نهادی بر مسئولیت پذیری اجتماعی، منفی و معنادار است. به عبارت دیگر، ترکیب مدیران خودشیفته با نظارت ضعیف (انحراف توجه) سهامداران نهادی، منجر به کاهش مسئولیت پذیری اجتماعی می شود. این اثر کاهنده بر ابعاد اقتصادی و اخلاقی مسئولیت پذیری اجتماعی معنادار بود، اما بر بعد قانونی تاثیر معناداری نداشت. همچنین، وزن تاثیر انحراف توجه سهامداران نهادی در این کاهش، بیشتر از خودشیفتگی مدیران ارزیابی شد. دانش افزایی: حضور سهامداران نهادی به تنهایی تضمین کننده نظارت موثر نیست؛ بلکه تمرکز و توجه آن ها بر شرکت کلیدی است. بنابراین، برای بهبود مسئولیت پذیری اجتماعی شرکت ها (به ویژه در شرکت هایی با مدیران خودشیفته)، صرفا تغییر ساختار مالکیت کافی نیست و باید سازوکارهای نظارتی فعال تقویت شده و شفافیت گزارش دهی اجتماعی افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

انحراف توجه سهامداران نهادی ، حاکمیت شرکتی ، خودشیفتگی مدیران ، مسئولیت پذیری اجتماعی شرکت