طرح مسئله و ضرورت بازاندیشی اجتماعی در مسکن معاصر

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 40

فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JSAE-4-1_002

تاریخ نمایه سازی: 21 آبان 1405

چکیده مقاله:

در رویکردهای معاصر مطالعات سکونت، خانه صرفا به عنوان یک کالبد فیزیکی تعریف نمی شود، بلکه به مثابه بستری پویا برای شکل گیری کنش های اجتماعی، بازتولید روابط انسانی و تجربه زیست جمعی مورد توجه قرار می گیرد. با این حال، الگوهای غالب تولید مسکن در ایران، که عمدتا بر کمیت، تراکم و استانداردهای حداقلی استوارند، به تضعیف نقش اجتماعی فضاهای مسکونی و کاهش سطح تعاملات خانوادگی و همسایگی انجامیده اند. پژوهش حاضر با هدف شناسایی، تحلیل و اولویت بندی مولفه های کالبدی موثر بر کنش های اجتماعی در مسکن معاصر ایران انجام شده است. روش تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی–تحلیلی بوده و با رویکردی تلفیقی از روش های کیفی و کمی پیش رفته است. در مرحله نخست، با بهره گیری از مطالعات اسنادی و مرور نظام مند ادبیات پژوهش، چارچوب مفهومی و شاخص های اولیه استخراج شد. سپس با استفاده از روش پیمایشی و پرسش نامه محقق ساخته، داده های میدانی از ساکنان واحدهای مسکونی معاصر گردآوری و با نرم افزار SPSS مورد تحلیل آماری قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان می دهد کیفیت فضاهای میانی و نیمه خصوصی، خوانایی و نفوذپذیری فضایی، انعطاف پذیری کارکردی فضاها و امکان مکث و تجمع، بیشترین نقش را در تقویت کنش های اجتماعی ایفا می کنند. در پایان، مدلی مفهومی با تاکید بر پیوند میان سازمان فضایی و کیفیت زیست اجتماعی ارائه می شود که می تواند به عنوان چارچوبی راهبردی در طراحی و سیاست گذاری مسکن معاصر ایران مورد استفاده قرار گیرد.

نویسندگان

نگار قراگوزلو حصاری

دانشجو دکتری گروه معماری، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران

حسین کلانتری خلیل آباد

استاد، جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران

مرجان خان محمدی

دانشیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران