کاربست زبان شناسی نقشگرای نظام مند در تحلیل اختلال های زبانی

اختلال های زبانی، به ویژه زبان پریشی، در سنت پژوهشی آسیب شناسی گفتار عمدتا بر اساس رویکردهای روان شناختی و زبان شناختی مبتنی بر نظام درونی زبان بررسی شده اند. در این رویکردها، زبان به مجموعه ای از قواعد نحوی، واژگانی و معنایی در ذهن فرد فروکاسته می شود و اختلال غالبا به صورت نقص در یکی از این اجزا تعریف می شود. با وجود ارزش توصیفی این رویکردها، محدودیت آنها در توجه ناکافی به کاربرد زبان در تعاملات واقعی و نقش بافت اجتماعی در شکل گیری معنا آشکار شده است. زبان شناسی نقش گرای نظام مند با تعریف زبان به عنوان نظامی از انتخاب های معناشناختی که در ارتباط با بافت موقعیت تحقق می یابد، امکان تحلیل جامع تری از توانایی ها و محدودیت های زبانی افراد دارای اختلال را فراهم می کند. در این مقاله با بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهش های پیشین، نقش رویکرد نقش گرا در ارزیابی، تحلیل و بازتوانی اختلال های زبانی بررسی می شود. مرور مطالعات نشان می دهد که تحلیل گفتمان مبتنی بر زبان شناسی نقش گرا می تواند فراتر از شمارش خطاهای زبانی، چگونگی استفاده افراد از منابع زبانی برای انتقال تجربه، ایجاد روابط بینافردی و سازمان دهی متن را آشکار سازد. همچنین این رویکرد چارچوبی مناسب برای طراحی مداخلات درمانی مبتنی بر نیازهای ارتباطی واقعی افراد فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

زبان شناسی نقش گرای نظام مند ، اختلال زبان ، زبان پریشی ، تحلیل گفتمان ، انسجام ، بازتوانی زبانی