<span lang="AR-SA">چالش قانون حاکم و حل وفصل اختلافات در قراردادهای رایانش ابری

قراردادهای رایانش ابری قراردادی است که به موجب آن، کاربر از شرکت ارائه دهنده خدمات ابری، فضایی محدود یا نامحدود را برای بارگذاری اسناد خود دریافت می کند. غالبا در این قراردادها، طرفین قرارداد در کشورهای مختلف حضور دارند. همین امر، زمان و مکان انعقاد قرارداد را تحت تاثیر قرار می دهد. طبق ماده ۲۹ قانون تجارت الکترونیکی مصوب ۱۳۸۲، مکان وقوع عقد، محل استقرار سیستم اطلاعاتی ایجاب کننده، یعنی شرکت ارائه دهنده سرویس ابری است. مکان وقوع عقد از این منظرحائز اهمیت است که می تواند قانون حاکم بر قرارداد را تعیین کند. اساسا در صورت عدم تراضی طرفین درخصوص قانون حاکم بر قرارداد، قانون محل انعقاد قرارداد بر روابط طرفین حاکم است. همچنین طبق بند ۲ ماده مقرره رم یک، بر قراردادهای راجع به خدمات، قانون اقامتگاه ارائه دهنده سرویس حاکم است. بررسی ها نشان می دهد که در اکثر این قراردادها، طبق شروط ازپیش تعیین شده و تغییرناپذیر، قانون اقامتگاه شرکت ارائه دهنده سرویس به عنوان قانون حاکم تعیین شده است. یکی از آثار مهم قانون حاکم، اعطای صلاحیت به محاکم متبوع آن قانون، یعنی محاکم محل فعالیت شرکت ارائه دهنده سرویس است. بعد مسافت میان کاربر خارجی و ارائه دهنده، درصورت بروز اختلاف، می تواند یکی از موانع جدی پیش روی طرفین برای حل وفصل اختلافات باشد. مراجعه به محاکم مستلزم صرف هزینه های مستقیم و غیرمستقیم کاربر است. برای رفع این معضلات، می توانیم از روش های برخط (آنلاین) حل وفصل اختلافات، نظیر مذاکره برخط بهره بجوییم. روش های برخط حل وفصل اختلافات، به علت سریع، ارزان و اعطای نقش فعالانه به طرفین، تا حدودی مصائب مرتبط با فاصله مکانی طرفین را مرتفع می سازد و فرایند حل وفصل اختلافات را تسریع می کند هرچند با موانعی روبه رو است که در این مقاله به تشریح آن خواهیم پرداخت.

کلیدواژه ها:

قرارداد رایانش ابری ، قانون حاکم ، روش های جایگزین حل وفصل اختلافات (ADR) ، روش های آنلاین حل وفصل اختلافات (ODR) ، تجارت الکترونیک