<span lang="AR-SA">صندوق های قابل مبادله رمزدارایی ها (<span dir="LTR" lang="EN">ETF<span lang="AR-SA">) و ارائه راهکارهای تنظیم گری <span lang="AR-SA"> (مطالعه موردی: قوانین ایالات متحد<span lang="AR-SA">ه<span lang="AR-SA"> امریکا و استرالیا)

با ظهور رمزارزش ها، دولت ها رویکردهای متفاوتی در پذیرش آن ها اتخاذ کرده اند. برخی کشورها این نوع از دارایی را کاملا پذیرفته اند، برخی آن را به طور کامل رد کرده اند و برخی دیگر تنها انواع خاصی از آن ها را پذیرفته اند. نظام های اقتصادی پیشرو، به منظور شفافیت بخشی به نظام مالی، کاهش ریسک و جبران فقدان آگاهی عمومی، رمزدارایی ها را به منزله ابزار سرمایه گذاری پذیرفته و صندوق های قابل معامله بیت کوین را طراحی کرده اند. این امر این سوال را مطرح می کند که در نظام اقتصادی کشور ایران، از حیث فقهی و حقوقی، ایجاد صندوق های قابل مبادله رمزدارایی ها و معامله با آن ها مجاز است؟ درصورت مثبت بودن پاسخ، آیا با توجه به قوانین فعلی کشور در موضوع صندوق های قابل مبادله، نیاز به تقنین مجزایی برای صندوق های قابل مبادله رمزدارایی وجود دارد یا خیر؟ این تحقیق با بررسی تجربیات امریکا و استرالیا، ابعاد حقوقی این موضوع را تحلیل می کند. نتایج نشان می دهد که نخست رمزدارایی ها را می توان به توکن های بهادار، توکن های کاربردی، کوین های رمزنگاری شده و کوین های غیرمثلی تقسیم کرد. دوم حداقل در مورد توکن های بهادار (کوین های دارای پشتوانه مالی یا دارایی فیزیکی)، امکان انتشار در قالب صندوق های قابل معامله وجود دارد و درخصوص سایر رمزدارایی ها، همچون بیت کوین، با توجه به نوع خلق آن ها، که بر اساس استخراج صورت می گیرد، می توان قائل به مالیت آن ها شد و درنتیجه امکان عرضه آن ها در صندوق های قابل مبادله را پذیرفت.

کلیدواژه ها:

بیت کوین ، رمزارزش ، رمزدارایی ، صندوق های قابل معامله (ETF) ، سرمایه گذاری