امروزه با افزایش استفاده از وسایل ارتباطی و دسترسی آسان به فضای مجازی، بسیاری از پدیده های دنیای واقعی نیز به این فضا راه یافته اند. یکی از این موارد، شکل جدیدی از کودکان کار است که با کودکان کار سنتی تفاوت دارد. این کودکان، افراد زیر هجده سالی هستند که اغلب ازطریق والدین یا نزدیکان خود در شبکه های اجتماعی به شهرت می رسند و با نمایش معصومیت خود، درآمد زیادی کسب می کنند. این موضوع باعث شده که کودکان در معرض آسیب های جدی قرار بگیرند و نیاز به حمایت ویژه از حقوق آن ها در
فضای مجازی احساس شود. این پژوهش توصیفی تحلیلی و کاربردی، با استفاده از منابع کتابخانه ای و اینترنتی و جست وجو در قوانین ایران و اسناد بین المللی انجام شده است. نتایج نشان می دهد که در قوانین ایران، تنها قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب ۱۳۹۹ می تواند از حقوق این کودکان دفاع کند. ماده ۱ این قانون به تفصیل موارد سوءاستفاده از کودکان را شرح داده و به کارگیری غیرقانونی کودکان یا وادار کردن آن ها به انجام کارهای مضر یا خطرناک را به عنوان
بهره کشی اقتصادی تعریف می کند. در اسناد بین المللی نیز، مهم ترین سندی که به این مسئله پرداخته، کنوانسیون
حقوق کودک مصوب ۱۹۸۹ است. تصویب قانونی جامع و کامل می تواند از درآمدزایی والدین این کودکان و فشار برای کسب شهرت جلوگیری کند.