تبیین تعارض های اجتماعی حقوقی خصوصی سازی بن بست های مسکونی در شیراز

در سال های اخیر، خصوصی سازی بن بست های مسکونی و ایجاد راه بندها به عنوان یکی از ابزارهای کنترل ترافیک و مدیریت دسترسی، به یکی از موضوعات مناقشه برانگیز در مدیریت شهری تبدیل شده اند. هدف از پژوهش حاضر، تبیین تعارض های اجتماعی و حقوقی مرتبط با ایجاد راه بندها برای خصوصی سازی بن بست های مسکونی در معابر شهری و بررسی ابعاد مختلف این مسئله از منظر ذی نفعان و متخصصان است. با توجه به ماهیت چندبعدی این تعارض ها و محدود بودن ادبیات نظری موجود، پژوهش حاضر با رویکردی ترکیبی (کمی کیفی) انجام شده است. در بخش کیفی، داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با متخصصان مدیریت شهری جمع آوری و با روش تحلیل مضمون تحلیل شدند. در این پژوهش یافته های کیفی به عنوان مبنای طراحی ابزار کمی (پرسشنامه) قرار گرفته و در مرحله کمی، میزان اهمیت و شدت این عوامل در بین گروه های ساکن و غیر ساکن در شهر شیراز با استفاده از آزمون غیرپارامتریک Mann–Whitney U سنجیده شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد ساکنان به دلیل احساس مالکیت فضایی، راه بندها را عاملی برای افزایش امنیت، انسجام محلی و ارتقای کیفیت زندگی می دانند، در حالی که غیرساکنان آن را ناشی از ضعف برنامه ریزی شهری و موجب محدودیت در استفاده از فضای عمومی تلقی می کنند. در نتیجه، این پدیده برای دو گروه اجتماعی معنا و کارکردی متفاوت دارد و برداشت های متضادی درباره نقش آن در عدالت فضایی ایجاد می کند. همچنین، نتایج نشان می دهند خصوصی سازی بن بست های مسکونی و ایجاد راه بندها نه فقط به عنوان یک مداخله فیزیکی، بلکه به عنوان پدیده ای اجتماعی فضایی با پیامدهای متفاوتی همراه است و مدیریت درست آن ها، به درک این تفاوت ها و طراحی سیاست های حساس به زمینه نیاز دارد.

کلیدواژه ها:

بن بست های مسکونی ، تعارض های اجتماعی حقوقی ، راه بندها ، شهر شیراز