مطالعه نقش هنرهای شهری مانا و میرا در احیا و پایداری فضاهای گمشده شهری

امروزه یکی از پیامدهای توسعه شهرها ایجاد فضاهای بلااستفاده و گمشده است که این امر موجب بروز ناپایداری در ابعاد مختلف شده است. هنر شهری یکی از عوامل احیای پایدار چنین فضاهایی است. هدف این پژوهش مطالعه چگونگی احیاء فضاهای گمشده و تبدیل آن ها به فضاهای شهری پایدار و کارآمد با استفاده از هنرهای شهری (میرا و مانا) است. از آنجا که استفاده از هنرهای میرا و مانا از راه های متفاوتی در احیا و توسعه پایدار فضاهای گمشده موثر هستند، شناخت چگونگی این اثرگذاری در فضاهای گمشده، با شناسایی ویژگی های آن ها میسر می شود. روش پژوهش برمبنای شناخت نظری معیارها و شاخص های تعریف کننده هنرهای شهری، فضاهای گمشده و پایداری استوار است. این شاخص ها از نظر میزان تاثیرگذاری بر احیا و پایداری فضاهای گمشده از طریق روش دلفی در نظرسنجی از کارشناسان شهرسازی و معماری، اولویت بندی شده اند. نتایج نشان می دهد که مهم ترین مشخصه هنر شهری صرف نظر از میرایی و مانایی، توانایی آن در «افزایش حضورپذیری» و ترغیب افراد به حضور دلخواه در فضا است که منجر به «پایداری اجتماعی» می شود. سایر مشخصه ها که در هنرهای میرا و مانا جنبه های متفاوت یا متقابل دارند به ترتیب شامل «ایجاد خوانایی» در کنار «القای حس مکان»، «مکانمندی» و ماندگاری، «پویایی و تنوع زیاد» و ایجاد بستر «کشف محیط» توسط افراد هستند.

کلیدواژه ها:

فضای گمشده ، هنر عمومی شهری ، هنر مانا ، هنر میرا ، پایداری