پیش بینی تعهد زناشویی زنان از طریق سبک های عشق ورزی و تمایزیافتگی با میانجی گری شفقت به خود

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی تعهد زناشویی از طریق سبک های عشق ورزی و تمایزیافتگی با نقش میانجی شفقت به خود در زنان انجام شد. این مطالعه از نوع همبستگی بود و جامعه آماری آن را کلیه زنان متاهل شهر مشهد در سال ۱۴۰۲ تشکیل دادند که ۳۸۷ نفر از آنان به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های عشق ورزی لی (۱۹۸۶)، پرسشنامه تعهد زناشویی آدامز و جونز (۱۹۹۷)، پرسشنامه تمایزیافتگی اسکورن (۲۰۰۰) و مقیاس شفقت به خود نف و همکاران (۲۰۰۳) بود. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS-۲۵ و AMOS انجام گرفت. نتایج نشان داد سبک های عشق ورزی رمانتیک، دوستانه، واقع گرایانه و فداکارانه و نیز تمایزیافتگی تاثیر مستقیم معناداری بر تعهد زناشویی دارند (p<۰.۰۵)، در حالی که سبک های عشق شهوانی و بازیگرانه تاثیر مستقیمی نداشتند. اثر غیرمستقیم سبک های عشق ورزی (به جز بازیگرانه) و تمایزیافتگی بر تعهد زناشویی از طریق شفقت به خود معنادار بود (p<۰.۰۵). شاخص های برازش، مطلوب بودن مدل پیشنهادی را تایید کردند. یافته ها حاکی از آن است که مداخلات ارتقای تعهد زناشویی می توانند با تاکید بر سبک های عشق ورزی، تمایزیافتگی و شفقت به خود طراحی و اجرا شوند.

کلیدواژه ها:

تعهد زناشویی ، سبک های عشق ورزی ، تمایزیافتگی ، شفقت به خود ، زنان