نقش سبک های دلبستگی و تاب آوری در پیش بینی سازگاری اجتماعی نوجوانان بی سرپرست و بدسرپرست

مقدمه: نوجوانان بی سرپرست و بدسرپرست به دلیل فقدان تجربه زندگی خانوادگی، با ضعف در ارتباطات اجتماعی و عاطفی مواجه اند. این پژوهش با هدف بررسی نقش سبک های دلبستگی و تاب آوری در پیش بینی سازگاری اجتماعی این نوجوانان در شهر اردبیل انجام شد. روش: پژوهش حاضر توصیفی – پیمایشی از نوع همبستگی و از نظر هدف، کاربردی بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان ساکن در مراکز نگهداری سازمان بهزیستی اردبیل در سال ۱۳۹۸ بود که از میان آنان ۹۰ نفر به صورت تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها عبارت بودند از پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل (۱۹۶۱)، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه سبک های دلبستگی هازن و شاور (۱۹۸۷). داده ها با نرم افزار SPSS  و با روش تحلیل رگرسیون چندگانه تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد بین سبک های دلبستگی و تاب آوری با سازگاری اجتماعی رابطه معنادار وجود دارد. سازگاری اجتماعی با سبک دلبستگی ایمن و تاب آوری همبستگی مثبت و با سبک های ناایمن اجتنابی و دوسوگرا همبستگی منفی داشت. همچنین سبک های دلبستگی و تاب آوری توانستند بخش قابل توجهی از واریانس سازگاری اجتماعی را تبیین کنند که در این میان سبک دلبستگی ناایمن دوسوگرا قوی ترین پیش بینی کننده منفی و تاب آوری و دلبستگی ایمن پیش بینی کننده های مثبت بودند. بحث: سبک دلبستگی ایمن و تاب آوری بالا از طریق عزت نفس و راهبردهای موثر مثل حمایت اجتماعی، پیش بینی کننده مثبت سازگاری اجتماعی اند. در مقابل، سبک های ناایمن به دلیل پریشانی عاطفی، پیش بینی کننده منفی هستند. بنابراین تقویت تاب آوری و دلبستگی ایمن می تواند سازگاری اجتماعی نوجوانان بی سرپرست و بدسرپرست را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

Attachment styles ، Resilience ، Social adjustment ، Orphaned and neglected adolescents ، سبک های دلبستگی ، تاب آوری ، سازگاری اجتماعی ، نوجوانان بی سرپرست و بدسرپرست