اثربخشی بازی های ویدئویی فعال بر اضطراب اجتماعی نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اتیسم با عملکرد بالا

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی بازی های ویدئویی فعال بر اضطراب اجتماعی نوجوانان مبتلا به اختلال اتیسم با عملکرد بالا انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی نوجوانان مبتلا به اختلال اتیسم با عملکرد بالا و مراجعه کننده به مراکز درمانی و آموزشی استان تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۰–۱۴۰۱ بود. از میان جامعه هدف، ۳۰ نوجوان مبتلا به اختلال اتیسم با عملکرد بالا با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس و بر اساس پرسشنامه سنجش دامنه طیف اتیسم (۱۹۹۹) انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. در مرحله پیش آزمون، هر دو گروه با استفاده از مقیاس اضطراب اجتماعی لاگرکا (۱۹۹۹) ارزیابی شدند. سپس گروه آزمایش طی ۱۶ جلسه ۴۰ دقیقه ای به مدت ۸ هفته، مداخله بازی های ویدئویی فعال را دریافت کرد. پس از پایان مداخله، هر دو گروه مجددا مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که بازی های ویدئویی فعال موجب کاهش معنادار مولفه های اضطراب اجتماعی، شامل ترس از ارزیابی منفی، اجتناب و اندوه اجتماعی، و اجتناب و اندوه عمومی در گروه آزمایش شد. نتیجه گیری: استفاده از بازی های ویدئویی فعال می تواند به عنوان یک روش مداخله ای موثر، موجب کاهش اضطراب اجتماعی و مولفه های مرتبط با آن در نوجوانان مبتلا به اختلال اتیسم با عملکرد بالا شود.

کلیدواژه ها:

high-functioning autism disorder ، social anxiety ، adolescents ، اختلال اتیسم با عملکرد بالا ، اضطراب اجتماعی ، بازی های ویدئویی فعال ، نوجوانان