اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر رویکرد شناختی-رفتاری در کاهش ناکامی، پرخاشگری بدنی و نافرمانی در کودکان مبتلا به فلج مغزی

هدف: فلج مغزی شایع ترین ناتوانی فیزیکی در دوران کودکی است. مطالعات نشان داده اند که نرخ شیوع مشکلات هیجانی در بین کودکان مبتلا به فلج مغزی۱ در مقایسه با جمعیت کلی در حال افزایش است و کودکان مبتلا به فلج مغزی در معرض خطر بالای ابتلا به مشکلات هیجانی هستند. بازی درمانی به علت پاسخ دهی موثر به نیازهای رشدی منحصر به فرد کودکان در میان رویکردهای روان درمانی مختص کودکان دارای جایگاه ویژه ای است. بنابراین هدف این پژوهش بررسی اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر رویکرد شناختی-رفتاری در کاهش ناکامی، پرخاشگری بدنی و مشکلات با مراجع قدرت کودکان مبتلا به فلج مغزی است. روش: این پژوهش در سال ۱۳۹۷  در چارچوب طرح تک آزمودنی با خط پایه ی منفرد بر روی ۳ کودک مبتلا به فلج مغزی با پیگیری یک ماهه در شهر تبریز اجرا شد. برای این منظور ۱۰ جلسه بازی درمانی براساس رویکرد شناختی-رفتاری طراحی شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه خشم کودکان نلسون استفاده شد. نتایج: تغییرات در پرخاشگری برای هر سه شرکت کننده از نظر آماری معنادار بود و اندازه اثر بالینی نیز برای هر سه آزمودنی بالاتر از سطح متوسط می باشد. نتیجه گیری: با توجه به تحلیل داده ها، مشاهده شد که بازی درمانی در کاهش پرخاشگری کودکان مبتلا به فلج مغزی تاثیر بسیار خوبی داشته است. mouseout="msoCommentHide('_com_۱')" onmouseover="msoCommentShow('_anchor_۱','_com_۱')">

کلیدواژه ها:

cerebral palsy ، reduction of frustration ، physical aggression ، disobedience ، mesh ، فلج مغزی ، ناکامی ، پرخاشگری بدنی ، نافرمانی ، رویکرد شناختی-رفتاری ، کودکان ، mesh