جلوه های التزام انسانی در سروده «الحرب و السلم» کاظم السماوی

پرداختن به مساله جنگ و صلح و آثار روانی و فیزیکی آن همواره موضوعی مورد بحث در دنیای شاعران متعهد بوده است. در این سروده ها، شاعران می کوشند تصویری زنده از جنگ ارائه دهند و با قلم هنرمندانه خود آثار سوء این پدیده انسانی شوم را به تصویر بکشند و در پرتو بیان شاعرانه خویش مردم را از وقوع جنگ بر حذر دارند. در کنار مفهوم مذکور، به تصویر کشیدن دنیای سرشار از امید و آرزو در زمان صلح، دیگر هدف شاعران متعهد در این سروده-ها است. قصیده «الحرب و السلم» سروده کاظم السماوی، شاعر توانمند معاصر عراق است که شاعر در آن با نگاهی فرامرزی اوج دردمندی خود نسبت به وقوع جنگ و آثار و نتایج ویران گر آن در هر مرز و دیاری را نشان می دهد. وی در این سروده با هنرمندی تمام دو دنیای متفاوت از جنگ و صلح ارائه می دهد. بدین ترتیب که: نخست به بازنمایی تصاویر دردناکی از جنگ و آثار مخرب آن و نیز تعریض به عاملان آن و نیز اوضاع نابسامان مردم پس از جنگ می پردازد و ضمن پرداختن به برخی مضامین دیگر، در پایان مردم را به صلح و اتحاد دعوت می کند و به بازگشت جنگ هشدار می دهد. نگارندگان در این جستار به دنبال آن بوده اند تا به شیوه توصیفی – تحلیلی، توانایی سماوی را در تصویرسازی دو پدیده جنگ و صلح به نمایش بگذارند. بررسی ها نشان می دهد استفاده از واژگان و عباراتی مناسب، استفاده از نمادها، استعاره ها و عبارات کنایی از جمله عوامل ادبی موثر در تصویر آفرینی موفق این سروده بوده است.

کلیدواژه ها:

تعهد انسانی ، شعر معاصر عربی ، کاظم السماوی ، « ، الحرب و السلم»