تاثیر کودهای زیستی و پوترسین بر عملکرد، رنگدانه های فتوسنتزی و برخی صفات فیزیولوژیک تریتیکاله تحت شرایط محدودیت آبی

به منظور بررسی تاثیر کودهای زیستی و پوترسین بر عملکرد، محتوای رنگدانه های فتوسنتزی و برخی صفات فیزیولوژیک تریتیکاله تحت شرایط محدودیت آبی، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوک کامل تصادفی در سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه محقق اردبیلی در سال ۹۹-۱۳۹۸ اجرا شد. فاکتورهای آزمایشی آبیاری در سه سطح (آبیاری کامل به عنوان شاهد و قطع آبیاری در ۵۰ درصد مراحل آبستنی و سنبله دهی)، کاربرد کودهای زیستی در چهار سطح (عدم کاربرد به عنوان شاهد، کاربرد ورمی کمپوست، میکوریزا، کاربرد توام ورمی کمپوست و میکوریزا) و محلول پاشی پوترسین (محلول پاشی با آب به عنوان شاهد و محلول پاشی ۰/۴ و ۰/۸ میلی مولار) را شامل می شدند. نتایج نشان داد کاربرد توام ورمی کمپوست، میکوریزا و محلول پاشی ۰/۸ میلی مولار پوترسین تحت شرایط قطع آبیاری در مرحله آبستنی محتوای قندهای محلول و پرولین (به ترتیب ۴۷/۵۴ و ۵۱/۰۳ درصد) نسبت به شرایط عدم کاربرد کودهای زیستی و پوترسین در شرایط آبیاری کامل افزایش داد. کاربرد توام ورمی کمپوست، میکوریزا و محلول پاشی ۰/۸ میلی مولار پوترسین در شرایط آبیاری کامل هدایت الکتریکی (۵۴/۰۱ درصد) و محتوای مالون دی آلدهید (۵۲/۱۷ درصد) کاهش داد ولی محتوای کلروفیل کل، کاروتنوئید، عملکرد کوانتومی، شاخص نیتروژن، هدایت روزنه ای و محتوای نسبی آب (به ترتیب ۶۰/۹۵، ۴۶/۰۳، ۴۲/۰۹، ۳۶/۰۷، ۴۷/۸۵ و ۵۷/۷ درصد)، محتوای پروتئین و عملکرد دانه (به ترتیب ۵۹/۰۴ و ۳۹/۶ درصد) را نسبت به شرایط عدم کاربرد کودهای زیستی و پوترسین تحت شرایط قطع آبیاری در مرحله آبستنی افزایش داد. به نظر می رسد کاربرد توام کودهای زیستی (ورمی کمپوست و میکوریزا) و محلول پاشی ۰/۸ میلی مولار پوترسین، می تواند عملکرد دانه تریتیکاله را تحت شرایط محدودیت آبی به واسطه بهبود شاخص های فیزیولوژیک افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

آنتوسیانین ، عملکرد کوانتومی ، محتوای کلروفیل ، میکوریزا ، ورمی کمپوست