تحلیل مروری نقش گونه های گیاهی مقاوم به خشکی در مدیریت پایدار فضای سبز شهری

فضای سبز شهری یکی از عناصر اساسی در بهبود کیفیت محیط زندگی و ارتقای پایداری اکولوژیک شهرها به شمار می رود. با توجه به افزایش تنش خشکی، محدودیت منابع آب و رشد هزینه های نگهداری، مدیریت علمی انتخاب گونه های گیاهی اهمیت ویژه ای یافته است. در این شرایط بهره گیری از گونه های گیاهی مقاوم به خشکی می تواند نقش تعیین کننده ای در کاهش مصرف آب، افزایش دوام پوشش گیاهی و ارتقای کارایی سیستم های نگهداری فضای سبز شهری داشته باشد. این پژوهش با هدف تحلیل محتوای مطالعات منتشر شده طی پنج سال اخیر رویکردی مروری و کیفی اتخاذ کرده است تا شاخص های موثر در انتخاب گونه های مقاوم به خشکی و اثرات کاربرد آنها در مدیریت پایدار فضای سبز بررسی شود. نتایج این مطالعه نشان می دهد که گونه های مقاوم به خشکی به دلیل ویژگی های فیزیولوژیک و مورفولوژیک مناسب توانایی سازگاری بالا با شرایط کم آبی را دارند و می توانند در کاهش هزینه های آبیاری و نگهداری تاثیر قابل توجهی داشته باشند. همچنین تحلیل مطالعات نشان می دهد که استفاده از گونه های بومی و سازگار علاوه بر کاهش مصرف نهاده ها منجر به افزایش پایداری اکولوژیک و دوام فضاهای سبز شهری می شود. این مقاله پیشنهادهایی برای بهبود فرآیند انتخاب و استقرار این گونه ها ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

فضای سبز شهری ، مدیریت پایدار ، تنش خشکی ، گیاهان مقاوم به خشکی ، شهرداری