ارزیابی نقش انعطاف پذیری فضایی در طراحی معماری مراکز فرهنگی کودکان و ارتقای یادگیری خلاق

این پژوهش با هدف تبیین اصول طراحی مراکز فرهنگی کودک و ارائه الگوی فضایی مبتنی بر انعطاف پذیری به تحلیل مفاهیم روان شناختی نیازهای رشدی کودکان و مولفه های کالبدی موثر بر کیفیت محیط های یادگیری می پردازد. در بخش مبانی نظری نقش محیط در شکل گیری خلاقیت، کنش مندی حس امنیت و یادگیری تجربه محور بررسی شده و ویژگی های کودکان در ابعاد شناختی، اجتماعی و ادراکی تحلیل می شود. سپس سه سطح اصلی انعطاف پذیری فضایی شامل انعطاف پذیری مبلمان، انعطاف پذیری فضایی عملکردی و انعطاف پذیری کالبدی طولی مدت تبیین شده و تاثیر آنها در ارتقای سناریوپذیری، تغییرپذیری و کارایی فضاهای فرهنگی تشریح می گردد. مطالعه نمونه های مرجع و تحلیل یافته های میدانی نشان می دهد که ترکیب فضاهای متنوع مانند کارگاه، هنر قصه گویی، نمایش خلاق، فضاهای بازی، عرصه های آرام و فضاهای بینابینی همراه با استفاده از مبلمان ماژولار، پارتیشن های متحرک و نور طبیعی کنترل شده، موجب افزایش مشارکت، خلاقیت و تعلق مکانی کودکان می شود. در پایان الگوی پیشنهادی پژوهش تاکید دارد که طراحی مراکز فرهنگی کودک باید مبتنی بر انعطاف پذیری، چندلایه، مقیاس انسانی، ایمنی و بهره گیری از متریال طبیعی باشد. نتایج پژوهش می تواند به عنوان چارچوبی کاربردی برای طراحان، مدیران فرهنگی و برنامه ریزان آموزشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری فضایی ، مراکز فرهنگی کودک ، طراحی ، محیط یادگیری ، خلاقیت و سناریوپذیری ، مبلمان و فضاهای ماژولار