اصول معماری سنتی مبتنی بر حکمت ایرانی اسلامی با رویکرد نقد تولید فرم در فرآیند خودآگاه به روش منطق پژوهش تطبیقی

یک طراح مدرن به جایگاه خود به مثابه یک هنرمند اتکای بسیار زیادی دارد و به اصطلاحاتی چون زبان فردی و خودآگاه، خیلی اعتماد می کند. هر چه ظرفیت او برای ابداع فرم هایی که به نحو مناسبی با بستر خود سازگارند بیشتر تحلیل می رود، تاکید او به فردیت نیز به نحو غیر معقولی افزایش می یابد. پژوهشگر در صدد است تا دریابد در دوره صفوی بر چه مبنایی از ضمیر ناخودآگاه در تولید فرم بهره گرفته شده است. این مقاله برگرفته از بخشی از رساله دکتری نگارنده اول با عنوان عنوان رساله با راهنمایی نگارنده دوم و مشاوره نگارنده سوم است. پژوهش بر پایه دو روش تحقیق تطبیقی و پدیدارشناسی صورت گرفته است. متغیرها نیز کیفی می باشد. پدیدارشناسی نیز خود روش تحقیقی نظام مند و دقیقی است که به نمایاندن ادراکات تجربه انسان در مورد انواع پدیده ها می پردازد. با توجه به پاسخ ده بودن بناها در دوره صفوی، شناخت اصول طراحی بر پایه ارزش ها و الگوهای آن دوره از تاریخ معماری ایران در جهت کاهش امر فردیت در معماری معاصر کمک شایانی خواهد کرد. بهره گیری از فرآیند ناخودآگاه در تولید فرم در جهت ارتقاء کیفی طراحی و همخوانی با زمینه نیاز مبرم می باشد. با توجه به اینکه توانایی انسان (طراح) در درک کامل و همه جانبه ارزش ها و مفاهیم موجود در جهان هستی و اتصال به ناخودآگاه محدود است، می توان بدون قرار دادن فرم در زمینه واقعی آن با در نظر گرفتن ناسازگاری ها به این مهم دست یافت. نتیجه حصول سازگاری بنا با زمینه می باشد.

کلیدواژه ها:

حکمت ، ناخودآگاه ، تولید فرم ، صفویه ، پدیدارشناسی