تاثیر مصالح بوم آورد بر معماری پایدار ساختمانهای سنتی و بومی تالش

معماری بومی هر منطقه حاصل هم نشینی خردمندانه انسان با اقلیم، منابع طبیعی، فرهنگ و شیوه زیست محلی است. در این میان مصالح بوم آورد به عنوان یکی از اصلی ترین عناصر شکل دهنده فضا نقشی تعیین کننده در تداوم معماری پایدار ایفا می کنند. منطقه تالش با اقلیم مرطوب، پوشش گیاهی غنی، دسترسی به چوب، سنگ، گل و نی بستری مناسب برای شکل گیری معماری بومی سازگار با محیط فراهم آورده است. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر مصالح بوم آورد بر کیفیت های زیست محیطی، اقلیمی، اقتصادی و فرهنگی ساختمان های سنتی و بومی تالش است. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و با رویکرد کیفی انجام شده و داده ها بر پایه مطالعات کتابخانه ای و تحلیل ویژگی های معماری بومی منطقه گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهد که استفاده از مصالح محلی در معماری تالش، علاوه بر کاهش مصرف انرژی و هزینه ساخت، موجب ارتقای سازگاری بنا با شرایط اقلیمی، افزایش دوام در برابر رطوبت و شکل گیری هویتی اصیل و همخوان با فرهنگ محلی شده است، همچنین این مصالح به دلیل قابلیت تجدیدپذیری، دسترس پذیری و نیاز اندک به حمل و نقل در تحقق اصول معماری پایدار نقش بسزایی دارند. در نتیجه بازخوانی و احیای الگوهای ساخت و ساز بومی تالش می تواند به عنوان راهبردی موثر در معماری معاصر پایدار مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مصالح بوم آورد ، معماری پایدار ، تالش ، معماری سنتی