مروری بر مفهوم نماهای دوپوسته و ارتباط آن با نور روز در ساختمان ها

با گسترش رویکردهای معماری پایدار استفاده از نماهای دوپوسته برای تنظیم تبادلات نور روز مورد توجه قرار گرفته است. از این روی هدف از این پژوهش تمرکز بر نقش نمای دوپوسته در مدیریت نور روز و ارائه چارچوبی تحلیلی برای ارزیابی عملکرد مکانیسم نوری این سیستم است. رویکرد حاکم بر این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و بر اساس گردآوری، ارزیابی و ترکیب یافته های حاصل از مطالعات پیشین به منظور ارائه تصویری از تعامل میان نماهای دوپوسته و نور روز در ساختمان است. یافته های پژوهش بر چهار محور تحلیل رفتار اپتیکی و توزیع نور در ساختار لایه ای، اثر متقابل هندسه حفره و عملکرد نوری، حل پارادوکس نوری حرارتی از طریق ادوات سایه انداز میان افزا و گذار از رویکرد ایستا به مدیریت پویای نور روز برقرار گردید. این یافته ها نشان می دهد که ساختار لایه ای نمای دوپوسته رفتار نوری ساختمان را از یک مدل خطی به یک سیستم پیچیده بازتابی انتقالی تبدیل می کند. اگرچه لایه دوم شیشه ای به طور ذاتی باعث کاهش ۷ تا ۱۰ درصدی ضریب عبور نور می شود اما حفره میانی به عنوان یک اتاقک توزیع نور عمل کرده و با ایجاد بازتاب های مکرر یکنواختی روشنایی را بهبود می بخشد و کنتراست شدید نوری را تعدیل می کند. تحلیل هندسه حفره نشان داد که عمق حفره متغیری دوسویه است؛ به طوری که در حفره های باریک شاخص خودمختاری فضایی نور روز در بالاترین سطح قرار دارد اما با افزایش عمق به دلیل جذب نور در جداره های جانبی کیفیت روشنایی در عمق فضا افت می کند. یکی از حیاتی ترین یافته های این مطالعه نقش راهبردی ادوات سایه انداز میان افزا است. این عناصر با مهار خیرگی و هدایت نور به سمت سقف میزان روشنایی مفید را تقویت می کنند. در نهایت این پژوهش تاکید می کند که برای دستیابی به کارایی حداکثری باید از رویکردهای ایستا عبور کرده و به سمت نماهای تطبیق پذیر و شاخص های پویا حرکت کرد.

کلیدواژه ها:

نما ، نمای دوپوسته ، نور روز ، شاخص های نور روز ، انرژی