واکاوی زیر مولفه های ارتباط بصری میان فضاها در طراحی دانشکده های هنر و معماری در جهت ارتقای تعاملات محیطی

کیفیت فضاهای آموزشی در دانشکده های هنر و معماری فراتر از پاسخگویی به نیازهای عملکردی بوده و به نحوه سازماندهی روابط فضایی و ادراکی میان فضاها وابسته است. یکی از مولفه های موثر در ارتقای تعاملات محیطی در این مراکز آموزشی ارتباط بصری میان فضاها است که می تواند زمینه ساز افزایش آگاهی محیطی، تقویت یادگیری غیررسمی و شکل گیری تعاملات اجتماعی شود. پژوهش حاضر با هدف تحلیل زیر مولفه های تشکیل دهنده ارتباط بصری و تبیین نقش آنها در بهبود کیفیت محیط های آموزشی هنر و معماری انجام شده است. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-تحلیلی بوده و با بهره گیری از مطالعات اسنادی و تحلیل محتوای کیفی منابع علمی انجام گرفته است. بر اساس تحلیل داده ها سه زیر مولفه اصلی شامل شفافیت و نفوذپذیری بصری، پیوستگی دید و خطوط دید و نمایان سازی فعالیت ها و فرآیندهای آموزشی شناسایی و بررسی شدند. یافته ها نشان می دهد که شفافیت فضایی موجب تقویت ادراک متقابل و افزایش حس مشارکت می شود؛ پیوستگی دید به ارتقای خوانایی محیط و تسهیل تعاملات حرکتی و اجتماعی کمک می کند؛ و نمایان سازی فعالیت های آموزشی بستر یادگیری مشاهده ای و انگیزش خلاقانه را فراهم می سازد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که ترکیب همزمان این سه زیر مولفه می تواند محیطی پویا، الهام بخش و تعاملی در دانشکده های هنر و معماری ایجاد کند. در نهایت توجه نظام مند به ارتباط بصری میان فضاها به عنوان یک راهبرد طراحی می تواند به ارتقای کیفیت تجربه فضایی، افزایش تعاملات اجتماعی و تقویت فرآیندهای یادگیری مشارکتی در این مراکز آموزشی منجر شود.

کلیدواژه ها:

ارتباط بصری میان ، فضاها ، دانشکده های هنر و معماری ، تعاملات محیطی ، شفافیت فضایی ، پیوستگی دید