طراحی بهینه فرمهای معماری با ترکیب الگوریتم ژنتیک و شبکه عصبی برای کاهش مصرف مصالح و افزایش پایداری

در سالهای اخیر بهینه سازی مصرف مصالح و کاهش ضایعات ساختمانی به عنوان چالش های مهم در طراحی معماری مطرح شده اند. این پژوهش با هدف توسعه یک مدل ترکیبی از الگوریتم ژنتیک و شبکه عصبی مصنوعی برای بهینه سازی فرم های معماری و کاهش مصرف مصالح انجام شده است. مدل پیشنهادی با بهره گیری از قدرت جستجوی الگوریتم ژنتیک و دقت پیش بینی شبکه عصبی، توانسته است مصرف مصالح را تا ۲۸ درصد و ضایعات مصالح را تا ۳۵ درصد کاهش دهد بدون آنکه مقاومت سازهای به طور قابل توجهی کاهش یابد. داده های استفاده شده شامل اطلاعات، مصالح، پارامترهای سازهای و فرم های معماری بوده است. تحلیل های آماری نشان داد که مدل ارائه شده دارای دقت بالا و قابلیت کاربرد در پروژه های واقعی می باشد. نتایج این پژوهش می تواند به عنوان ابزاری موثر برای مهندسان معمار و سازه در طراحی بهینه و پایدار ساختمان ها مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بهینه سازی معماری ، الگوریتم ژنتیک ، شبکه عصبی مصنوعی ، مصرف مصالح ، کاهش ضایعات ، طراحی پایدار