بررسی نقش چوب های نخل و چندل (حرا) در معماری سنتی و معاصر بوشهر

معماری بوشهر در تعامل تنگاتنگی با اقلیم گرم و مرطوب و منابع طبیعی منطقه شکل گرفته است. در این مقاله به طور متمرکز نقش و خصوصیات فنی اقلیمی و فرهنگی دو منبع چوبی بومی چوب نخل و چوب چندل (حرا) پژوهش و تحلیل شده است. با مرور ادبیات داخلی و بین المللی و بررسی تطبیقی کاربردهای سنتی و معاصر این چوب ها شناختی عملیاتی برای استفاده پایدار و طراحی اقلیمی ارائه می شود. نتایج نشان می دهد که هر دو گونه با توجه به خواص فیزیکی و زیست محیطی، شان بسته به کاربری (سازه ای، نمایی، تزئینی یا ساحلی) می توانند نقش موثری در کاهش مصرف انرژی، بهبود تهویه طبیعی و تقویت هویت بومی ایفا کنند؛ اما برای به کارگیری پایدار لازم است سیاست های تامین، فرآوری و حفاظت زیست محیطی نهادینه شود.

کلیدواژه ها:

معماری ، بوشهر ، چوب نخل ، چوب چندل ، اقلیم گرم و مرطوب ، پایداری مصالح