معرفی و بررسی انواع دیوارهای سبز

دیوارهای سبز یکی از موثرترین فناوری های معماری پایدار به شمار می روند و راهکاری چندمنظوره برای مقابله با مشکلات کلان شهرهای امروز مانند کمبود فضای سبز، جزیره گرمایی شهری، آلودگی هوا و مصرف بالای انرژی ساختمان ها ارائه می دهند. این سیستم به دو دسته اصلی تقسیم می شوند: ۱) نمای سبز با استفاده از گیاهان بالارونده یا خزنده که ریشه در زمین یا گلدان پایه دارند و با کمک داربست، کابل یا توری بالا می روند. ۲) دیوار زنده: سیستم های نوین دارای بستر رشد مستقل به صورت مدولار یا پیوسته و معمولا آب کشت. دیوارهای سبز از سه راه اصلی عملکرد حرارتی بسیار خوبی دارند: سایه اندازی تا ۹۰ درصد کاهش تابش مستقیم خورشید، تبخیر و تعرق گیاهی (۱ تا ۳ لیتر آب در ساعت به ازای هر مترمربع) و عایق سازی حرارتی (کاهش ۳۰ تا ۵۹ درصد انتقال گرما). پژوهش ها نشان می دهد دمای سطح نما تا ۲۷ درجه سلسیوس و دمای هوای اطراف تا ۸ درجه سلسیوس پایین می آید، مصرف انرژی سرمایشی در اقلیم گرم تا ۲۹ درصد و مصرف انرژی سالانه ساختمان تا ۵۹ درصد کاهش می یابد. همچنین این دیوارها تا ۳۱ دسیبل کاهش صدا، جذب بالای آلاینده های گازی دی اکسید کربن، اکسیدهای نیتروژن و گوگرد و ذرات معلق، مدیریت ۵۰ تا ۷۰ درصد رواناب باران و کاهش ۲ تا ۸ درجه ای دمای جزیره گرمایی شهری را به همراه دارند. از نظر اجرا، سیستم های مدولار آب کشت و نماهای سبز غیرمستقیم با سازه کابلی یا توری به دلیل وزن کم، نصب سریع، نگهداری آسان و مصرف آب بهینه بیشترین سازگاری را با اقلیم گرم و خشک ایران دارند. هرچند هزینه اولیه بالاست، بازگشت سرمایه از راه صرفه جویی انرژی، افزایش ارزش ملک و کاهش هزینه های درمانی ناشی از آلودگی هوا معمولا طی ۵ تا ۷ سال حاصل می شود. در نهایت دیوارهای سبز فراتر از زیبایی، ابزاری هوشمند و فعال برای دستیابی به توسعه پایدار شهری، کاهش انتشار کربن و افزایش تاب آوری شهرها در برابر گرمایش جهانی هستند و گسترش هدفمند آن ها باید در اولویت سیاست گذاری شهرسازی و معماری کشور قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

دیوار سبز ، نمای سبز ، دیوار زنده ، معماری پایدار ، صرفه جویی انرژی پایدار