ارزیابی عملکرد روش اختلاط عمیق خاک در پایدارسازی گود کنترل نشست و کاهش پتانسیل روانگرایی در خاکهای ساحلی نرم؛ مطالعه موردی منطقه آزاد انزلی

گودبرداری در خاکهای نرم و اشباع مناطق ساحلی به ویژه در محدوده هایی با سطح آب زیرزمینی بالا و استعداد روانگرایی از مسائل مهم در طراحی ژئوتکنیکی ساختمان ها محسوب می شود. در این مقاله طرح پایدارسازی گود و بهسازی بستر یک ساختمان مسکونی واقع در منطقه آزاد انزلی با استفاده از روش اختلاط عمیق خاک بررسی شده است. هدف اصلی پژوهش ارزیابی کارایی ستون های اختلاط عمیق در افزایش ظرفیت باربری بستر، کاهش تغییر شکل های جانبی گود، کنترل نشست و بهبود پایداری کلی در برابر گسیختگی و روانگرایی است. در این روش مصالح پایدار کننده نظیر دوغاب سیمان به صورت مکانیکی با خاک درجا مخلوط شده و ستون هایی با مقاومت و سختی بیشتر نسبت به خاک طبیعی ایجاد می شود. به منظور بررسی عملکرد سیستم پیشنهادی شرایط هندسی، گود، لایه بندی ژئوتکنیکی، سربارهای وارد بر زمین و مشخصات ستون های بهسازی در مدل های تحلیلی وارد شده و پایداری، شیب تغییر شکل گود و نشست بستر با استفاده از تحلیل های تعادل حدی و عددی ارزیابی گردیده است. نتایج بررسی ها نشان می دهد که اجرای ستون های اختلاط عمیق می تواند با بهبود مشخصات مقاومتی خاک، پایداری گود را افزایش داده و شرایط مناسب تری برای انتقال بارهای سازه ای و کاهش مخاطرات ژئوتکنیکی فراهم کند.

کلیدواژه ها:

پایدارسازی ، گود ، بهسازی ، بستر ، اختلاط عمیق ، خاک ، روانگرایی ، نشست ، تحلیل ژئوتکنیکی