نقش مهندس مکانیک در طراحی الگوی نگهداری و تعمیرات رطوبت محور برای کاهش خرابی ماشین آلات شهری

ماشین آلات و ناوگان شهری از جمله خودروهای حمل پسماند، ماشین های رفت و روب، تجهیزات عمرانی، لودرها و ماشین آلات امدادی از دارایی های فیزیکی راهبردی شهرداری ها به شمار می آیند. قرارگیری این تجهیزات در معرض بارندگی، شست وشوی مکرر پسماند مرطوب، تغییرات دما، میعان و توقف در فضای باز احتمال نفوذ آب، خوردگی، افت کیفیت روانکار، تخریب آب بندها و خرابی اجزای مکانیکی را افزایش می دهد. هدف این مقاله، تبیین نقش مهندس مکانیک در طراحی الگوی نگهداری و تعمیرات رطوبت محور برای کاهش خرابی ماشین آلات شهری است. روش پژوهش بر مرور و تلفیق مبانی مدیریت دارایی های فیزیکی، نگهداری مبتنی بر وضعیت، پایش وضعیت ماشین آلات، تریبولوژی، خوردگی و مدیریت ناوگان شهری استوار است. یافته های مرور نشان می دهد که رطوبت، محیط، نقطه شبنم، زمان خیس ماندگی، آب موجود در روغن، کیفیت آب بندها، ارتعاش، دمای اجزای دوار و سابقه خرابی متغیرهای موثری در ارزیابی ریسک خرابی ماشین آلات هستند. بر این اساس، الگوی پیشنهادی شامل شناسایی تجهیزات بحرانی، تحلیل حالت های خرابی مرتبط با رطوبت، پایش محیطی و مکانیکی، آنالیز روغن، استفاده از تلماتیک و سامانه مدیریت نگهداری و تعمیرات رایانه ای، تعیین آستانه های هشدار و تبدیل داده های وضعیت به تصمیم های تعمیراتی است. در این الگو، مهندس مکانیک مسئول تحلیل سازوکارهای خرابی، انتخاب شاخص ها و حسگرهای مناسب، بهبود آب بند و روانکاری و طراحی اقدامات پیشگیرانه و پیشگویانه است. اجرای این رویکرد می تواند به کاهش توقف های ناخواسته، افزایش قابلیت دسترسی ناوگان، کاهش هزینه های چرخه عمر و ارتقای کیفیت خدمات شهری منجر شود.

کلیدواژه ها:

نگهداری و تعمیرات رطوبت محور ، ماشین آلات شهری ، مدیریت ناوگان ، مدیریت دارایی های فیزیکی ، نگهداری مبتنی بر وضعیت ، قابلیت اطمینان