مقایسه شاخص های آب و هوایی در شهرهای مختلف جهان؛ رهیافتی به طراحی انرژی محور ساختمان

این پژوهش با هدف تبیین سازوکارهای اثرگذاری مولفه های اقلیمی بر عملکرد حرارتی پوسته ساختمان و تحقق شرایط پایدار آسایش حرارتی انجام شده است. در این راستا سه متغیر بنیادین اقلیمی شامل دمای هوا، رطوبت نسبی و سرعت باد به عنوان عوامل راهبردی موثر بر سه سازوکار اصلی انتقال حرارت - رسانش، همرفت و تابش مورد تحلیل یکپارچه قرار گرفتند. برای ارزیابی رفتار حرارتی در شرایط اقلیمی متنوع داده های بلندمدت سه شهر با آب وهوای متمایز انتخاب شد: New Delhi با اقلیم نیمه گرم و مرطوب، East London با اقلیم معتدل ساحلی، Buenos Aires با اقلیم نیمه گرمسیری و مرطوب. تحلیل تطبیقی داده ها نشان داد که تغییرات دما و رطوبت نسبی بیشترین نقش را در تعیین بارهای حرارتی و الگوی انرژی مصرفی سیستم های گرمایشی و سرمایشی ایفا می کنند. افزایش رطوبت نسبی در اقلیم های گرم موجب افت کارآمدی تهویه طبیعی و افزایش محسوس بار سرمایشی می شود. همچنین بررسی دینامیک باد نشان داد که شدت، ناپایداری و جهت باد تاثیری مستقیم بر ظرفیت دفع حرارت، میزان تهویه طبیعی و پایداری آسایش حرارتی دارد. یافته ها بر ضرورت اتخاذ رویکرد طراحی اقلیمی در معماری شامل مدیریت جرم حرارتی، انتخاب مصالح با هدایت حرارتی کنترل شده و سازماندهی هوشمندانه جریان هوا تاکید می کند؛ رویکردی که می تواند به کاهش مصرف انرژی و ارتقای پایداری حرارتی منجر شود.

کلیدواژه ها:

بهره وری انرژی ، طراحی سازگار با اقلیم ، عملکرد حرارتی ، مدل سازی انرژی ساختمان