بروز خطای تکنیکی در فرآیند ساخت و تولید به مثابه یک ظرفیت دیزاین و ویژگی قابل بهره برداری در طراحی محصولات صنعتی

خطاهای ساخت به طور مرسوم به عنوان انحرافات نامطلوب از نتیجه مورد نظر تولید در نظر گرفته می شوند و از این رو معمولا باید شناسایی، اصلاح، بازکار یا حذف شوند. با این حال برخی از پدیده های ناشی از ساخت می توانند از نظر فنی قابل قبول باقی بمانند و در عین حال دارای ویژگی های ادراکی، مادی یا بینایی باشند که می توانند به شخصیت محصول کمک کنند. پژوهش های موجود این امکان را از زوایای مختلفی از جمله تغییرپذیری ساخت و کیفیت ادراک شده، ناکاملی مواد و اثرات آگاهانه ساخت دیجیتال بررسی کرده اند، اما این زوایا تاکنون عمدتا به صورت مفهومی جدا از هم باقی مانده اند. این مقاله چارچوبی دروازه ای برای ارزیابی ویژگی های ناشی از ساخت در محصولات صنعتی پس از تامین حداقل الزامات ایمنی، عملکردی و فنی پیشنهاد می کند. این چارچوب شامل دو دروازه غیرقابل مذاکره ایمنی و عملکرد اساسی و سپس پذیرش پذیری فنی و ابعادی و چهار مرحله ارزیابی پس از آن است که به پتانسیل طراحی، سازگاری، طراحی ارزش، طراحی و وضعیت ساخت می پردازند. این چارچوب چهار پیامد ممکن را از هم متمایز می کند: اصلاح یا حذف، تحمل، حفظ به عنوان ویژگی محصول و بهره گیری آگاهانه در طراحی آینده. یک گزاره محوری این است که تکرارپذیری برای دارا بودن ارزش طراحی توسط یک ویژگی ناشی از ساخت ضروری نیست؛ اما تکرارپذیری، کنترل پذیری یا ظرفیت فرآیندی کافی، هنگامی که بهره گیری آگاهانه در آینده مدنظر باشد، ضروری می شود. این چارچوب با تکیه بر پژوهش های کیفیت ادراک شده، مطالعات ناکاملی مواد، طبقه بندی خطا، ساخت و پژوهش های اخیر درباره تغییر شکل آگاهانه در ساخت افزایشی رشته ای (FDM) پلی مفهومی میان ارزیابی کیفیت ساخت و تصمیم گیری در طراحی صنعتی فراهم می آورد. معیارها و آستانه پیشنهادی در این مقاله ماهیتی مفهومی دارند و نیازمند اعتبارسنجی تجربی اند. سهم این مقاله نه در جایگزینی کنترل کیفیت مرسوم بلکه در بسط نحوه برخورد با خطاهای ساخت فنی قابل قبول به سوی بررسی ساختار یافته ارزش طراحی بالقوه آن هاست.

کلیدواژه ها:

خطای ساخت ، طراحی صنعتی ، ویژگی ناشی از ساخت ، کیفیت ادراک شده ، ارزش طراحی ، ناکاملی مواد