دیجیتالی سازی و تاثیر فناوریهای نوظهور بر مدیریت منابع انسانی و بهره وری نیروی انسانی در پروژه های ساخت و ساز مطالعه تطبیقی ایران و جهان

صنعت ساخت و ساز، با ماهیت پیچیده چندرشته ای و سنتی خود همواره با چالش های متعددی در زمینه مدیریت منابع انسانی مواجه بوده است. در سال های اخیر انقلاب دیجیتال و ظهور فناوری های نوظهور (مانند هوش مصنوعی، اینترنت اشیا، بلاک چین و واقعیت افزوده و مجازی) زمینه ساز تحولات بنیادینی در این صنعت شده است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر دیجیتالی سازی و به کارگیری فناوری های نوین بر رویکردهای نوین مدیریت منابع انسانی و ارتقاء بهره وری نیروی کار در پروژه های ساخت و ساز با تاکید بر مقایسه وضعیت ایران و کشورهای پیشرو جهانی، انجام شده است. روش شناسی تحقیق حاضر از نوع پیمایشی توصیفی با رویکرد آمیخته و با استفاده از رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری بر روی داده های جمع آوری شده از مدیران و متخصصان منابع انسانی و فنی در صنعت ساخت و ساز ایران و مطالعات تطبیقی با تجارب بین المللی استوار است. چارچوب نظری پژوهش بر پایه ترکیبی از مدل پذیرش فناوری یکپارچه و یکپارچه برای سنجش پذیرش فناوری توسط کارکنان و نظریه سرمایه انسانی برای تبیین نقش آموزش دیجیتالی و مهارت های جدید در خلق ارزش افزوده بنا شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که پذیرش فناوری های دیجیتال در مدیریت منابع انسانی (شامل جذب، آموزش، مدیریت عملکرد و پرداخت) به طور معناداری با افزایش انعطاف پذیری عملیاتی، بهبود تصمیم گیری مبتنی بر داده و در نهایت افزایش بهره وری نیروی انسانی مرتبط است. همچنین شکاف قابل توجهی در سطح بلوغ دیجیتالی و نرخ پذیرش فناوری های پیشرفته بین پروژه های ساخت و ساز ایران و کشورهای منتخب جهان مشاهده می شود که ریشه در موانعی نظیر مقاومت فرهنگی، کمبود زیرساخت های لازم و عدم سرمایه گذاری کافی در توسعه سرمایه انسانی دیجیتال دارد. این تحقیق راهکارهایی عملی برای سیاست گذاران و مدیران صنعت ساخت و ساز ایران جهت همسوسازی با روند جهانی دیجیتالی سازی منابع انسانی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

دیجیتالی سازی ، مدیریت منابع انسانی ، فناوری های نوظهور ، بهره وری نیروی کار ، صنعت ساخت و ساز ، مدل ، سرمایه انسانی