مروری بر رفتار سازهای روش های مدلسازی و مکانیزم های شکست اتصالات فولادی متداول و نوین

اتصالات در سازه های فولادی نقش بنیادینی در انتقال نیرو، تامین یکپارچگی اعضا، کنترل تغییر شکل ها و تعیین سطح عملکرد لرزه ای و بهره برداری سازه دارند. با توجه به تنوع بالای سیستم های اتصال شامل اتصالات پیچی، جوشی، پیش تنیده، تی، استاب، فولاد ضدزنگ، فولاد پرمقاومت، فولاد سرد نورد شده، اتصالات در معرض آتش و اتصالات نوین نظیر سیستم های درهم تنیده و چسبی شناخت دقیق رفتار مکانیکی و مودهای شکست آنها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این مقاله پژوهش های شاخص انجام شده در زمینه رفتار، ظرفیت، باربری، شکل پذیری، مکانیزم شکست و روش های مدل سازی اتصالات فولادی مرور شده است. روش تحقیق بر پایه بررسی تحلیلی و مقایسهای مطالعات آزمایشگاهی، عددی و مروری پیشین استوار بوده و تلاش شده است تاثیر پارامترهایی نظیر فاصله پیچ ها، ضخامت اجزاء، نوع مصالح، شرایط دمایی، سخت شوندگی کرنشی، پیش تنیدگی و فناوری ساخت بر عملکرد اتصال تبیین شود. نتایج مرور منابع نشان می دهد که رفتار نهایی سازه های فولادی به شدت وابسته به جزئیات اتصال است و انتخاب نوع اتصال باید همزمان با توجه به مقاومت، سختی، شکل پذیری، قابلیت اجرا، دوام و الزامات عملکردی انجام گیرد. همچنین توسعه مدل های عددی معتبر و ضوابط طراحی مبتنی بر عملکرد می تواند زمینه ساز طراحی ایمن تر، اقتصادی تر و پایدارتر اتصالات فولادی در سازه های مدرن باشد.

کلیدواژه ها:

اتصالات فولادی ، اتصالات پیچی ، شکل پذیری ، مدل سازی عددی ، مود شکست ، عملکرد سازه ای