بررسی خواص مکانیکی بتن پلیمری و بتن معمولی با آنالیز میکروسکوپ الکترونی روبشی

بتن پلیمری به عنوان ماده ای کارآمد با هدف رفع ضعف هایی همچون نفوذپذیری بالا و مقاومت کم خمشی مطرح شده است. مسئله اصلی این پژوهش نیاز به شناسایی ترکیب بهینه رزین پلی استر غیر اشباع و هاردنر با حداقل مصرف رزین و حداکثر کارایی مکانیکی است، موضوعی که با توجه به هزینه های بالا و حساسیت بتن پلیمری به شرایط پخت از اهمیت برخوردار است. هدف مطالعه تعیین محدوده درصد هاردنر مناسب برای دستیابی به شبکه پلیمری یکنواخت و مقاومت بالا بود. پژوهش شامل ساخت نمونه های بتن پلیمری با رزین و هاردنر در سطوح ۱ تا ۴ درصد وزنی رزین، انجام آزمایش مقاومت فشاری و بررسی ساختار میکروسکوپی روبشی بود. یافته ها نشان داد افزایش هاردنر تا ۱.۵ درصد موجب تشکیل ماتریس یکنواخت، کاهش تخلخل و دستیابی به بالاترین مقاومت فشاری (بیش از ۱۱۴ مگاپاسکال) شد، در حالی که افزایش بیش از این مقدار باعث پخت سریع، ایجاد حباب، ترک های ریز و افت چشمگیر مقاومت گردید. تصاویر SEM این رفتار را با مشاهده پوشش کامل رزین در ۱.۵ درصد و پخت ناهمگن در ۲ و ۳ درصد تایید کرد. از یافته ها می توان نتیجه گرفت که مقدار بهینه هاردنر برای دستیابی به بیشترین مقاومت و کمترین عیوب میکروسکوپی در محدوده ۱.۳ تا ۱.۸ درصد وزنی رزین است.

کلیدواژه ها:

الکترون ، روبشی ، بتن ، پلیمری ، رزین اپوکسی ، مقاومت فشاری بتن