ارائه الگوی ساختاری جهت گیری زندگی بر مبنای ادراک فرزند از رابطه والد -کودک، با نقش واسطه ای خودگویی های درونی دختران دوره دوم متوسطه شهر قم

هدف این پژوهش، بررسی رابطه جهتگیری زندگی با ادراک فرزند از رابطه والد -کودک دختران دوره دوم متوسطه شهر قم بود. پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی بود و از بین جامعه این پژوهش که شامل کلیه دانشآموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر قم (۱۶۸۳۳ نفر) در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ است تعداد ۲۲۰ نفر به عنوان حجم نمونه با روش نمونهگیری تصادفی خوشهای تعیین شدند. ابزارهای مورداستفاده در این پژوهش مقیاس فرزند پروری ادراک شده گرولینک (POPS)، پرسشنامه جهتگیری زندگی (LOT) و پرسشنامه خودگویی کالوت (STI) بود. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرم افزارهای SPSS- ۱۹ و نرم افزار ۲۴ AMOS- انجام شدند. طبق یافته های مدل پژوهش تعامل با پدر و تعامل با مادر اثر مثبت و مستقیم بر تلقی خوش بینانه و خودگویی مثبت و اثر منفی و مستقیم بر تلقی بدبینانه و خودگویی منفی داشتند، خودگویی مثبت و خودگویی منفی به ترتیب اثر مثبت و منفی معنی داری بر تلقی خوش بینانه داشتند و همچنین خودگویی مثبت و خودگویی منفی به ترتیب اثر منفی و مثبت معنی داری بر تلقی بدبینانه داشتند.

کلیدواژه ها:

جهتگیری زندگی' ، رابطه والد -کودک" ، " ، خودگوییهای درونی"