بررسی معماری منظر مدارس ایرانی با رویکرد چالش های اقلیمی

معماری منظر مدارس ایرانی، به ویژه در اقلیم گرم و خشک، نشان دهنده فاصله قابل توجه میان رویکردهای بومی و نوساز است. یافته های پژوهشی در اصفهان نشان می دهد که اگرچه جهت گیری شرقی-غربی در بیش از ۹۰ درصد مدارس جدید رعایت شده، اما در جزئیات کلیدی مانند عمق و زاویه سایه بان ها (نامناسب در بیش از ۹۰ درصد موارد) و استفاده از فضای سبز (ناسازگار در بیش از ۸۰ درصد)، عملکرد مطلوبی ندارند. این نقصان باعث افزایش بار سرمایشی و مصرف انرژی می شود. در مقابل، پروژه های موفق معاصر مانند مدرسه آینده در کرمان با الهام از حیاط مرکزی و باغ ایرانی، و مدرسه جادگال در چابهار با بهره گیری از تهویه طبیعی و مصالح بومی، نشان می دهند که تلفیق اصول سنتی با فناوری نوین، ضمن کاهش مصرف انرژی تا ۲۰ درصد، آسایش حرارتی را تامین کرده و حس تعلق به مکان را در دانش آموزان تقویت می کند. احیای حیاط مرکزی و سایه اندازی هوشمندانه، راهکار اصلی این رویکرد است.

کلیدواژه ها:

معماری ، مدارس ایرانی ، چالش اقلیمی