حسابداری توسعه کشورهای خاورمیانه : رهیافت جونز

در این مقاله، حسابداری توسعه با رویکرد جونز برای ۱۳ کشور همسایه ایران و خاورمیانه، به همراه چین و آمریکا به عنوان مرجع، در دوره ۲۰۲۳-۱۹۵۵ ارزیابی شده است. یافته ها نشان می دهد که برخلاف کشور مرجع، سرمایه فیزیکی در این کشورها بر رشد بهره وری موثر است. همچنین، برخلاف اغلب پژوهش های پیشین، سرمایه انسانی در بیشتر کشورها نقش بزرگ تری نسبت به سرمایه فیزیکی دارد و در ۹ کشور از ۱۳ کشور، سهم آن برابر یا بیشتر است. در کشورهای در لبه فناوری (آمریکا)، تنها سرمایه انسانی و بهره وری کل محرک رشد هستند. رشد بهره وری کل در اغلب کشورهای نفتی به جز ایران و عربستان منفی و ناچیز است. سهم بهره وری کل تعدیل شده، بیش از برآورد روش سنتی است. نسبت سرمایه به تولید در میان کشورها (به جز مصر و پاکستان) به طور چشمگیری پایدار و متوسط آن نزدیک به یک (۸۵۳/۰) است؛ بنابراین، تفاوت سرمایه فیزیکی سهمی در تفاوت تولید ناخالص داخلی سرانه ندارد. از منظر حسابداری توسعه، تفاوت در سرمایه انسانی و بهره وری کل عوامل تولید، بزرگ ترین سهم را در تبیین شکاف درآمدی کشورها دارند. از این رهگذر، پایداری رشد اقتصادی این کشور وابسته به بهبود سرمایه انسانی و فناوری خواهد بود.

کلیدواژه ها:

حسابداری توسعه ، سرمایه فیزیکی ، سرمایه انسانی ، خاورمیانه ، ایران