نظریه پردازی فرایند بکارگیری هوش مصنوعی در مدیریت منابع انسانی

هدف این پژوهش ارائه یک نظریه فرایندی برای توضیح «پذیرش و پیشبرد هوش مصنوعی در فرایندهای منابع انسانی» و روشن کردن پویایی روابط میان شرایط، سازوکارها و پیامدها در طول زمان بود. پژوهش با منطق نظریه داده بنیاد کلاسیک (رویکرد گلیزر) انجام شد و داده ها از طریق ۲۳ مصاحبه نیمه ساختاریافته با مدیران منابع انسانی شرکت های برتر ایران گردآوری و با کدگذاری باز، انتخابی و نظری تحلیل شد. یافته ها نشان داد این مسیر با محرک های محیطی (فشار رقابتی و تغییر نیازهای بازار) آغاز می شود و با شکل گیری هم زمان دو نوع آمادگی؛ آمادگی سازمانی (زیرساخت، حکمرانی داده، امنیت/حریم خصوصی و هماهنگی بین واحدها) و آمادگی واحد منابع انسانی (راهبرد به کارگیری، دانش و آگاهی، نیازسنجی، هماهنگی بین بخشی، مدیریت تغییر و فرهنگ سازی) قابلیت اجرا پیدا می کند. گذار از اجرای محدود به ادغام پایدار به دو سازوکار کلیدی «حمایت مدیریت ارشد» و «اعتماد به تکنولوژی» وابسته است و «تقویت اکوسیستم» از طریق بسترسازی و پشتیبانی عرضه کنندگان، نقش تسهیل گر در کاهش هزینه های یادگیری، بومی سازی و اطمینان بخشی درباره امنیت داده دارد. از نظر پیامدها، هوش مصنوعی می تواند بهره وری، دقت و هماهنگی را افزایش دهد، اما هم زمان ممکن است با ترس شغلی، مقاومت نسبت به مدیریت داده محور و کمرنگ شدن تعامل انسانی همراه شود؛ این پیامدهای دوگانه به صورت بازخورد، روند پیشبرد را تقویت یا تضعیف کرده و باعث بازتنظیم مسیر می شوند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدیریت منابع انسانی ، رویکرد داده بنیاد گلیزری