اثربخشی برنامه آموزش مهارت های زندگی روزمره برخودکارآمدی دانش آموزان با نیاز های ویژه

این مقاله به بررسی این پرسش می پردازد که آموزش نظام مند مهارت های زندگی روزمره چگونه می تواند خودکارآمدی دانش آموزان با نیازهای ویژه را تقویت کند. مهارت هایی مانند مراقبت شخصی، نظم دهی وسایل، آماده سازی ساده غذا، مدیریت پول و درخواست کمک، از یک سو مشارکت و استقلال عملی را افزایش می دهند و از سوی دیگر فرصت تجربه موفقیت و احساس توانمندی فراهم می کنند. مقاله حاضر مروری تحلیلی است و یافته های دو مطالعه مداخله ای درباره نوجوانان دارای اختلال طیف اوتیسم را در کنار چارچوب خودکارآمدی و ابزار سنجش کودکان بررسی می کند. شواهد موجود از امکان بهبود مهارت های روزمره با آموزش ساختاریافته حمایت می کند؛ اما این شواهد به تنهایی اثبات نمی کند که خودکارآمدی نیز افزایش یافته است، زیرا مطالعات بررسی شده عمدتا مهارت سازشی را سنجیده اند. بنابراین، برای آزمون مستقیم فرضیه، پژوهشی با سنجش معتبر خودکارآمدی، گروه مقایسه، پیگیری و برنامه متناسب با ویژگی های هر دانش آموز پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی روزمره ، خودکارآمدی ، دانش آموزان با نیازهای ویژه ، آموزش رفتار سازشی ، توان بخشی شناختی-اجتماعی.