طراحی الگوی مدیریت تاب آوری پسماندها و جمع آوری آن در شهر تهران

مدیریت پسماند در کلان شهر تهران به دلیل پیچیدگی های نهادی، فشارهای زیست محیطی، ناپایداری های مالی و آسیب پذیری های عملیاتی، نیازمند گذار از الگوهای سنتی به رویکردی تاب آور و یکپارچه است. پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی مدیریت تاب آور پسماندها و جمع آوری آن در شهر تهران انجام شده است. روش تحقیق، کیفی و مبتنی بر =تحلیل اسنادی و محتوای متون قانونی، سیاستی و نظری بوده است. داده های پژوهش از اصل پنجاهم قانون اساسی، قانون مدیریت پسماندها، آیین نامه اجرایی آن، طرح جامع مدیریت پسماند شهر تهران و نیز ادبیات نظری تاب آوری شهری و اجتماعی-اکولوژیک استخراج و تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد که مدیریت تاب آور پسماند در تهران بر هفت بعد اصلی شامل حقوقی-نهادی، مدیریتی-عملیاتی، اجتماعی-مشارکتی، اقتصادی-مالی، فناورانه-اطلاعاتی، زیست محیطی-سلامت، و تاب آوری و مدیریت بحران استوار است. این ابعاد، چارچوبی منسجم برای افزایش ظرفیت جذب شوک، استمرار خدمات، بهبود هماهنگی نهادی، ارتقای مشارکت شهروندی و کاهش آسیب پذیری سیستم پسماند فراهم می کنند. در نهایت، نتیجه گرفته می شود که موفقیت مدیریت پسماند در تهران مستلزم هم افزایی میان قانون، حکمرانی، فناوری، مشارکت اجتماعی و آمادگی بحران است.

کلیدواژه ها:

مدیریت پسماند ، تاب آوری شهری ، تهران ، جمع آوری پسماند ، حکمرانی شهری